Uzasadnienie
B. W. (dalej jako skarżąca), będąca użytkownikiem wieczystym gruntu ozn. jako dz. 1, 2, obręb O., obj. [...], stanowiącego własność Skarbu Państwa, wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w/w nieruchomości na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkownika wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1716 z późn. zm., dalej też jako ustawa).
Po rozpoznaniu tego wniosku, wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta B. (dalej jako Prezydent) postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]odmówiono wydania skarżącej wnioskowanego zaświadczenia. W podstawie prawnej postanowienia powołano się na treść art. 219 Kpa w zw. z art. 1 i art. 4 ust. 1 w/w ustawy przekształceniowej.
W uzasadnieniu postanowienia, po przytoczeniu treści art. 1 ust. 2 ustawy, organ stwierdził, że znajdujący się na objętej wnioskiem nieruchomości basen z punktu widzenia racjonalnego i prawidłowego korzystania z budynku mieszkalnego, jest budowlą neutralną i nie wpływa na wskazane w ustawie racjonalne funkcjonowanie budynku mieszkalnego, co uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia. Dalej organ podniósł, że skoro dla nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1 oraz 3 prowadzona jest jedna księga wieczysta [...], budynek mieszkalny usytuowany jest na działce 1, natomiast na działce 3 znajduje się basen, to wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do działki numer 1, na której usytuowany jest budynek mieszkalny będzie możliwe po wydzieleniu w/w działki do odrębnej księgi wieczystej.
W zażaleniu na to postanowienie, reprezentowana przez radcę prawnego, skarżąca wniosła o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że usytuowany na działce nr 3 basen nie umożliwia prawidłowe i racjonalne korzystanie z położonego na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego. Nadto, zaznaczono, iż w kontekście treści art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy organ nie zbadał i nie wziął pod uwagę, że na działce z basenem znajduje się też altana ogrodowa, przydomowa oczyszczalnia ścieków oraz przebiegające przez nią zasilające budynek mieszkalny media (gaz, woda, prąd). Na działkę tą odprowadzane są też wody opadowe z działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Podniesiono też, że basen służy wyłącznie do prywatnego użytku na potrzeby mieszkańców budynku mieszkalnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej też jako SKO lub Kolegium) zażalenia tego nie uwzględniło i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wydanym z powołaniem na treść art. 217, art. 218 i art. 219 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa, orzeczenie Prezydenta utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji i ich ocenę prawną. Wskazało, że w rozpoznawanej sprawie procesowa podstawa wniosku o wydanie zaświadczenia wynika z treści art. 4 ustawy w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 Kpa. Nie zachodzi zaś materialnoprawna podstawa wydania takiego zaświadczenia, wynikająca z treści art. 1 ust. 2 ustawy, w sytuacji gdy nieruchomość skarżącej objęta jest jedną księgą wieczystą, składa się z dwóch działek nr 1 i 3, przy czym tylko pierwsza z tych działek jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Natomiast działka nr 3 zabudowana jest krytym basenem, którego nie można zaliczyć do budynków, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy, gdyż nie można uznać, że jest on obiektem umożliwiającym prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie SKO, reprezentowana przez radcę prawnego skarżąca, wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta oraz zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Nadto, wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 3 i art. 4 ustawy poprzez przyjęcie, iż basen znajdujący się na działce jest co prawda obiektem budowlanym lub urządzeniem, ale nie jest obiektem umożliwiającym prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego.
W uzasadnieniu podtrzymano twierdzenia zawarte wcześniej w zażaleniu. Zaakcentowano, że basen służy wyłącznie na potrzeby mieszkańców budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 1.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Postanowienia organów obu instancji ostać się nie mogły, albowiem zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie art. 218 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 219 Kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.
W odniesieniu do zarzutów skargi, wbrew stanowisku skarżącej Sąd przychyla się do stanowiska organów orzekających, że basen usytuowany na działce nr 3 nie jest budynkiem, obiektem lub urządzeniem, o jakim mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy, umożliwiającym prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego na działce nr 1. Nie może ulegać bowiem wątpliwości, że bez korzystania z niego można w prawidłowy i racjonalny sposób korzystać z przedmiotowego budynku mieszkalnego. W tym względzie można chociażby podnieść, że w zdecydowanej większości przypadków przy budynkach mieszkalnych nie funkcjonują związane z nimi baseny. Z punktu widzenia kwalifikacji tego budynku (krytego basenu) w odniesieniu do treści przedmiotowego przepisu nie ma, zdaniem Sądu, znaczenia akcentowana przez skarżącą okoliczność jego kategorii przyjętej w pozwoleniu na jego budowę.
Powyższe nie przesądza jednak o bezzasadności skargi. Należało bowiem wziąć pod uwagę, iż już w zażaleniu skarżąca podniosła, że na działce nr 3 oprócz spornego basenu znajduje się domowa oczyszczalnia ścieków, altana ogrodowa oraz przebiegają przez nią do działki nr 1 "media (gaz, woda, prąd) niezbędne do funkcjonowania całej nieruchomości". Należało się zatem do tych twierdzeń odnieść i ustalić, czy polegają one na prawdzie oraz jakie są funkcje tych urządzeń, a w szczególności, czy są to urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), związane z funkcjonowaniem budynku na działce nr 1. Gdyby tak istotnie było, to niewątpliwie byłyby to urządzenia budowlane, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy. Wtedy też nie byłoby przeszkód do wydania pozytywnego zaświadczenia odnośnie nieruchomości składającej się z obu działek.
Niezależnie od tego organy orzekające w ogóle nie zbadały sprawy pod względem treści obowiązującego od 1 stycznia 2019 r. art. 1a ustawy, w sytuacji gdy jak wynika z zalegającego w aktach wypisu z księgi wieczystej, powierzchnia użytkowa samego budynku mieszkalnego na działce nr 1 wynosi 1006,50m², a powierzchnia użytkowa spornego basenu – 149,30m² (według zalegającego w aktach adm. pozwolenia na budowę z dnia [...]r.).
Z powyższych względów postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy p.p.s.a.
Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają z powyższych rozważań Sądu.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).
mr