Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1156/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. W. i I. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.
Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącym w dniu 8 maja 2013 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sądowych sprawy.
W dniu 21 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo skarżących skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zgłoszono "sprzeciw do treści orzeczenia zatytułowanego wyrokiem jak i uzasadnienia" oraz wniosek o jego kasację. Pismo to zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od przedmiotowego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu
Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie obowiązuje jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
Obowiązek ustanowiony w powołanym przepisie ma charakter bezwzględny, co o oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika natomiast, aby wnoszący ją byli adwokatami lub radcami prawnymi, jak również nie wynika, aby byli jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie skarżący nie wykazali, że należą do kręgu wymienionych osób, zatem trzeba stwierdzić, że nie mieli oni wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Oznacza to, że wniesiona skarga kasacyjna jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji – wobec treści art. 178 P.p.s.a, w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak też skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie – należało orzec jak w sentencji.