Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 22 stycznia 2009 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] r. Termin do przesłania formularza upływał więc w dniu [...] r. W wyznaczonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez skarżącą w przewidzianej przepisami formie. Tym samym zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lutego 2009 r. pozostawiono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu [...] r. W wyznaczonym terminie, który upływał w dniu [...] r. pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła od powyższego zarządzenia sprzeciw. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, iż postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne przed Głównym Urzędem Nadzoru Budowlanego z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku pomimo faktu, iż wezwane wraz urzędowym formularzem wniosku zostało jej skutecznie doręczone oraz została ona pouczona o skutku pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.