Uzasadnienie
Skarżący, na drukach urzędowych formularzy wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuacje materialną, Z treści złożonych wniosków wynika, że L. i Z. S. wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. użytkowej 103 m2. Źródłem ich utrzymania się jest świadczenie emerytalne Z. S. w kwocie 2800 zł netto miesięcznie oraz świadczenie rentowe L. S. w kwocie 490 zł netto. Skarżący zadeklarowali, iż nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Wnioskodawcy wskazali, że ich koszty utrzymania są wyższe od przeciętnych, gdyż koszty utrzymania domu kształtują się na poziomie około 1000 zł miesięcznie, zaś koszty leczenie stron – około 900 zł łącznie.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłali szereg dokumentów wykazujących ich sytuacje materialną. W oparciu o ich treść ustalono, że miesięczne koszty utrzymania się, obejmujące wydatki na media (energię elektryczną, wodę, usługi telekomunikacyjne), ubezpieczenie skarżącego oraz koszty leczenia kształtują się na poziomie około 1600 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena sytuacji majątkowej strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych jest dokonywana przy uwzględnieniu przynajmniej dwóch zmiennych. Z jednej bowiem strony pod uwagę bierze się sytuacje materialną wnioskodawcy, jego dochody oraz składniki majątku, z drugiej zaś wydatki, do poniesienia których może być zobowiązany w toczącym się postępowaniu sądowym. Kierując się powyższym uznano, że skarżący nie wykazali, aby ich sytuacja materialna była na tyle ciężka, aby koniecznym było zwolnienie ich od kosztów sądowych.
W toku postępowania ujawniono bowiem, że łączny dochód L. i Z. S. kształtuje się na poziomie około 3300 zł netto. Miesięczne wydatki wynoszą z kolei około 1600 zł. Oznacza to, że do dyspozycji stron pozostaje kwota około 1600 zł. Tę kwotę należy zestawić w potencjalnymi wydatkami, do poniesienia których skarżący mogą być zobowiązani. Wśród nich zasadniczą pozycję zajmuje wpis od skargi. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na przedmiot skargi wynosi on 500 zł – zgodnie z treścią 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wobec tego, mając na względzie, że skarżący dysponują kwotą około 1600 zł trudno uznać, że uiszczenie wpisu oraz poniesienie pozostałych kosztów przekracza ich możliwości finansowe.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.