Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r., nr [...], którą nadłożono na W. P. karę pieniężną w kwocie 5000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m. in. art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został następnie uzupełniony odrębnym pismem procesowym, w którym skarżący wskazał m.in., że nałożenie spornej kary pieniężnej wpłynie na sytuację finansową prowadzonej przez niego firmy, w konsekwencji na stan techniczny użytkowanych pojazdów, ich ubezpieczenie oraz redukcję etatów dla kierowców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 Ppsa, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przedstawionej regulacji prawnej wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji są wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, przy czym to skarżący w swym wniosku winien wykazać istnienie takich okoliczności.
Należy jednakże zwrócić uwagę, że rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek skarżącego dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Złożenie przez W. P. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r., nr [...], oznacza zatem, że decyzja ta nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa.
Przywołane okoliczności czynią bezcelowym merytoryczne rozpatrywanie wniosku skarżącego przez Sąd. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.