Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy E. M. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza wskazała, że mieszka z dwiema pełnoletnimi córkami, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1700 zł brutto miesięcznie. Skarżąca zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, natomiast w skład jej majątku wchodzą dwie nieruchomości budynkowe o powierzchni odpowiednio: 120 m2 i 80 m2 objęte postępowaniem o podział majątku pomiędzy stroną a jej małżonkiem.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dokumenty obrazujące ponoszone przez nią comiesięczne wydatki, a także zaświadczenie wystawione przez jej pracodawcę oraz pracodawcę jej nowozatrudnionej córki.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym, a więc zasadniczo wpisem od skargi ewentualnie wpisem od skargi kasacyjnej. Nadto, ewentualne uwzględnienie wniosku jest uzależnione od tego, czy strona przedstawi przekonujące argumenty (poparte stosownym materiałem dowodowym) dające podstawę do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności pozwalające na uwzględnienie wniosku. Zaznaczyć również przyjdzie, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku strona domagająca się przyznania prawa pomocy rzeczywiście znajduje się w sytuacji wykluczającej samodzielne poniesienie przez nią kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie jej dochodów z wydatkami, jakie co miesiąc zobowiązana jest ponosić.
W realiach rozpoznawanej sprawy bieżące wydatki w rodzinie skarżącej kształtują się na poziomie około 400 zł. Łączny dochód w jej rodzinie wynosi zaś 3401 zł brutto miesięcznie i składają się nań wynagrodzenie za pracę wnioskodawczyni oraz jednej z jej córek. Druga córka kontynuuje naukę, co potwierdza przełożone przez stronę zaświadczenie.
Wpis w niniejszej sprawie wynosi 2073 zł – zgodnie z treścią § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Uiszczenie wpisu we wspomnianej wysokości pochłonęłoby niemalże cały dochód netto rodziny skarżącej. Z drugiej strony kwota, która pozostaje do jej dyspozycji musi pokrywać potrzeby trzech osób, a jej uszczuplenie mogłoby zachwiać i tak już trudną sytuację materialną jej rodziny.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.