Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. G. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.
Skarżący pismem z dnia [...] r. powołując się na treść art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a. oświadczył, iż cofa skargę. W uzasadnieniu wskazał, iż zawarł z inwestorem spornego projektu budowlanego porozumienie co do usytuowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz osób niepełnosprawnych, a także co do miejsca gromadzenia odpadów stałych. W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, zbędne jest zatem rozpoznawanie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi zaś wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi przez G. T. uznać należało w pełni za skuteczne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 161 § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnie skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec uiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi o zwrocie przedmiotowej opłaty Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.