Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lipca 2022 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" (ul. [...] [...], [...], [...], [...]) w B. (dalej: wspólnota, skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bielsku - Białej z dnia 21 kwietnia 2022 r. nr XLI V/1039/2022 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa, usług terenów zieleni dla rejonu ul. Kolistej w Bielsku - Białej.
Domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w całości wspólnota zarzuciła naruszenie:
- - art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm. dalej u.p.z.p.), poprzez nieuwzględnienie walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, wymagań ochrony środowiska, prawa własności, potrzeby interesu publicznego, jak również poprzez niezapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, niezachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych,
- - art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie i niewyważenie interesu publicznego i interesu prywatnego, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także nieuwzględnienie analiz ekonomicznych środowiskowych i społecznych,
- - art. 15 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez nieuwzględnienie obligatoryjnych elementów przy zatwierdzaniu uchwały, które winny obejmować część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem,
- - art. 15 ust. 2 u.p.z.p. - poprzez nieuwzględnienie obligatoryjnych elementów przy zatwierdzaniu uchwały, m.in. zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zasady kształtowania krajobrazu,
- - art. 17 pkt 4 oraz 6 u.p.z.p. - poprzez nierozpatrzenie w sposób należyty zgłoszonych wniosków i postulatów, oraz niesporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko, niewystąpienie o sporządzenie właściwych opinii do projektu planu, jak również nieuzgodnienie projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z właściwymi jednostkami,
- - art. 19 u.p.z.p. - poprzez niedostrzeżenie konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego i nieuwzględnianie uwag wniesionych do projektu planu przez skarżących,
- - art. 20 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez brak obligatoryjnego załącznika graficznego do uchwały, jak również poprzez uchwalenie projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo, iż projekt jest fragmentaryczny i wybiórczy, narusza ustalenia studium, sporządzony został w okrojonym zakresie, wynikającym z braku wykonania niezbędnych analiz m.in. w zakresie chłonności terenu oraz wskaźnika zaludnienia, jak również braku aktualnych opracowań z zakresu ochrony środowiska, braku analizy zabudowanej ulicy Kolistej pod kątem zabetonowania tego obszaru, braku zasięgnięcia opinii Miejskiego Zarządu Dróg w B. celem ustalenia możliwości obciążenia komunikacyjno-parkingowego najbliższej okolicy ul Kolistej, w tym także ul [...], na skutek przybywającej ilości samochodów, oraz braku dostatecznej obsługi komunikacji miejskiej dla tego obszaru,
- - art 32 ust. 1, 2 oraz 3 u.p.z.p. - poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych oraz niedokonanie niezbędnej analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy.
W skardze został zawarty także wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zaakcentowano, że podejmując zaskarżoną uchwałą nie uwzględniono żadnych ze zgłoszonych uwag, a organ jest stronniczy, uwzględnia wyłącznie interes deweloperów z całkowitym pominięciem słusznych interesów mieszkańców.
Zmiana planu jest przedwczesna, fragmentaryczna, niepełna, służy zwiększeniu kubatur w stosunku do treści planu miejscowego z 2009 r., a czyni to bez dokonania wymaganych i bezwzględnych analiz. Zmiana planu sprzed 13 lat powinna być oparta o pełną procedurę aktualizacyjną.
Zaakcentowano, że uchwała umożliwia dodatkowe dogęszczenie pozostałych do zabudowy terenów, poprze niewliczanie kondygnacji podziemnych. Dodatkowa zabudowa powinna zaś posiadać stosowne analizy. Zwrócono także uwagę na niedrożność i utrudniony wjazd na ul. [...].
W skardze zwrócono również uwagę, na konieczność wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż ul. [...], utrzymania wzdłuż przedłużenia pasa drogowego tej ulicy parkingu zewnętrznego, określenia maksymalnej powierzchni zabudowy, nawiązania formą dachów do istniejącej zabudowy, nałożenia obowiązku wykonania placów zabaw dla dzieci w sąsiedztwie budynków wielorodzinnych.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska (dalej zwana także radą lub organem) wniosła o jej oddalenie. Podniosła ogólnikowość sformułowanych zarzutów i brak w nim wskazania, na czym konkretnie polegać by miało naruszenie przepisów prawa. Uzasadnienie skargi stanowi przy tym w istocie powtórzenie uwag złożonych przez wspólnotę do projektu zmian planu wniesionych pismem z 8 marca 2022 r.
Organ zaakcentował, że zmiany dotyczą wprowadzenia nowych definicji w celu jednoznacznej interpretacji parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu:
- - bez nowych ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu,
- - bez zmian parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu,
- - bez ingerencji w obowiązujące nieprzekraczalne linie zabudowy,
- - bez zmian rysunku planu.
Według organu w istocie skarga stanowi postulaty dotyczące istniejącego planu miejscowego i obejmujące zagadnienie, których uchwała zmieniająca nie reguluje. Zresztą skarżąca uzyskała informacje o możliwości złożenia wniosku o zmianę planu miejscowego i taki wniosek złożyła. Ponadto zarzuty skargi koncentrują się na niezadowoleniu z zapisów zawartych w planie miejscowym przyjętym uchwałą z dnia 25 sierpnia 2009 r. nr XLV/1092/2009, które nie były w ogóle przedmiotem zaskarżonej uchwały.
Wskazano także na brak potrzeby sporządzenia załącznika graficznego, gdyż ten załącznik nie uległ zmianie.
Zdaniem organu nie było wymagane wykonanie analiz dotyczących chłonności terenu oraz wskaźnika zaludnienia oraz opracowań z zakresu ochrony środowiska.
Natomiast niesporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko wynikało z uzyskania zgód – RDOŚ oraz PPIS.
Organ zaakcentował również, że wprowadzone definicje nie spowodują w praktyce żadnych zmian w zagęszczeniu zabudowy, zaś dotychczas plan był stosowany zgodnie z definicjami, które obecnie zostały przyjęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie p.p.s.a). Zgodnie zaś z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Podnieść również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 730 ze zm.) "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca, jako wspólnota mieszkaniowa złożona z właścicieli nieruchomości objętych planem, którego dotyczy zmiana wprowadzona zaskarżoną uchwałą posiada interes prawny do zaskarżenia uchwały w sprawie przyjęcia tego planu. Z treści zarzutów skargi oraz jej uzasadnienia wynika bowiem, że według skarżącej wspólnoty obowiązujący plan miejscowy narusza uprawnienia właścicieli nieruchomości, tworzących tę wspólnotę, wynikające m.in. z przysługującego im prawa własności a zaskarżona uchwała tych naruszeń nie eliminuje, choć według skarżącej powinna to czynić.
Kluczową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest to, czy zaskarżona uchwała o zmianie plan miejscowego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.
Wedle ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiska ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania wskazanej powyżej sankcji nieważności. Zasadnym jest więc odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminny (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej w skrócie u.s.g.), w których mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, mogących wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Są to: naruszenia istotne lub nieistotne.
Do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały.
Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). W konsekwencji stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu.
Wskazać jednocześnie należy, że jak stanowi art. 28 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Tym samym zarówno istotne naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności takiej uchwały w całości lub części.
Pierwszą z przewidzianych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek oceny zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (a także o jego zmianie) jest przesłanka materialnoprawna, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, z których wynikają standardy odnoszące się do merytorycznych ustaleń planu, związane z jego treścią oraz parametrami technicznymi i wymaganiami dotyczącymi dokumentacji planu. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego, zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dla normatywnego wyznaczenia zawartości planu znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś dla standardów dokumentacji planistycznej - przepisy wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenia wykonawczego (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Komentarz, Warszawa 2018, wyd. 10, teza 4 do art. 28). Obecnie jest to Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404).
Druga z przesłanek ma charakter formalnoprawny i dotyczy zachowania procedury sporządzenia planu (a w realiach rozpoznawanej sprawy zmiany planu miejscowego wcześniej uchwalonego) i właściwości organu. Chodzi tutaj o sekwencję czynności, jakie podejmuje organ planistyczny w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego (a w niniejszej sprawie – zmiany planu), począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu.
W realiach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma bardzo ograniczony zakres zmian wprowadzonych przez zaskarżoną uchwałę w obowiązującym planie miejscowym. Oprócz zmiany interpunkcyjnej, polegającej na zastąpieniu dotychczasowej kropki średnikiem, do § 3 dodano pkt 4 zwierający definicje pojęć: nieprzekraczalnej linii zabudowy, intensywności zabudowy, budynków nowych.
Jak wynika z nadesłanej przez organ dokumentacji prac planistycznych (m.in. z protokołu z dyskusji publicznej z dnia 10 lutego 2022 r.) zmiany wprowadzono ze względu na potrzebę doprecyzowania pojęć w obowiązującym od 2009 r. planie miejscowym. Zgłaszano bowiem problemy związane z interpretacją niektórych zapisów planu związanych z wyrażeniem "nieprzekraczalna linia zabudowy". Natomiast dwie następne definicje zostały zamieszczone po posiedzeniu Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. Ponadto organ akcentuje, że wprowadzone zmiany nie zawierają nowych ustaleń w zakresie przeznaczenia terenu, nie zmieniają parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu, nie ingerują w nieprzekraczalne linie zabudowy, nie zmieniają rysunku planu.
Uwzględniając powyższe motywy zmian w ramach kontroli zachowania przez organ zasad uchwalania planu Sąd wziął pod uwagę treść art. 3 ust. 1 u.p.z.p., z którego wynika prawo do władczego przeznaczenia terenu pod określone funkcje i ustalenia zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Zmiany do planu miejscowego wprowadzone w drodze zaskarżonej uchwały w żaden sposób nie dotyczą modyfikacji funkcji terenu. Natomiast oddziałują one na sposób rozumienia niektórych ustaleń planu miejscowego, z których wynikają zasady zagospodarowania (np. dotyczące nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika zabudowy).
W stanie prawnym poprzedzającym uchwalenie kontrolowanej obecnie zmiany planu miejscowego to, czy w projektowanej zabudowie balkony, wykusze, ganki, schody zewnętrzne, zadaszenia nad schodami i wejściami do budynków, galerie, tarasy itp. mogły być wysunięte poza linię zabudowy zależało od interpretacji ustaleń planu miejscowego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpatrujący wniosek o wydanie pozwolenia na budowę.
To samo dotyczy pozostałych pojęć zdefiniowanych obecnie w zaskarżonej uchwale. Dostrzec przy tym należy, że wszystkie te pojęcia faktycznie mogły być rozmaicie interpretowane. Zaskarżona uchwała wyklucza zaś rozbieżności, jakie mogły powstać według dotychczas obowiązujących ustaleń planu miejscowego.
Zdefiniowanie wskazanych w zaskarżonej uchwale pojęć mające na celu usunięcie występujących lub mogących występować w tym zakresie rozbieżności można traktować jako pochodną przysługującego radzie władztwa planistycznego. Definiując wskazane w uchwale pojęcia rada korzysta w istocie z tego władztwa lecz czyni to w bardzo ograniczonym zakresie. Zdefiniowanym pojęciom nadaje bowiem znaczenie, które w zasadniczy sposób nie odbiega od ich znaczenia, jakie można było im nadawać w stanie prawnym funkcjonującym przed ich legalnym zdefiniowaniem. Należy bowiem zauważyć, że każde ze wskazanych powyżej pojęć mogło być dotychczas rozmaicie rozumiane, przy czym mogło być one rozumiane także w taki sposób, który jest zbieżny z definicją przyjętą obecnie w zaskarżonej uchwale. Jednocześnie rada nie nadała któremukolwiek z tych pojęć znaczenia przeciwnego do tego, które można było przyjąć w ramach jego dotychczasowej interpretacji.
W konsekwencji w ocenie Sądu nie sposób przyjąć, że rada przekroczyła zakres przysługującego jej dotychczas władztwa planistycznego. Wprowadzonych zmian nie można przy tym traktować tak samo jak zmiany dotychczasowych zasad zagospodarowania. Czym innym jest bowiem doprecyzowanie znaczenia określonego pojęcia poprzez wybór jednego z możliwych dotychczas sposobów jego rozumienia, a czym innym jest nadanie mu znaczenia całkowicie odmiennego od dotychczasowego. To ostatnie zaś w realiach rozpoznawanej sprawy nie miało miejsca.
Wszystkie przedstawione dotychczas względy prowadzą, zdaniem Sądu, do wniosku, że uchwalając zaskarżoną uchwałę organ nie dopuścił się istotnego "naruszenia zasad sporządzenia" planu miejscowego. Ponadto Sąd nie stwierdził istotnego naruszenia "trybu sporządzania" planu miejscowego.
Jednocześnie nie mógł odnieść skutku żaden z zarzutów podniesionych w skardze. Odnosząc się przy tym do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 u.p.z.p. należy zaakcentować, że w przepisie tym zawarto pojęcia niedookreślone i klauzule generalne, odwołujące się w znacznym stopniu do standardów lub ocen spoza systemu prawa. Ponadto w przepisie tym wymienia się wartości, potrzeby i okoliczności, które przede wszystkim (o czym świadczy posłużenie się przez ustawodawcę słowem "zwłaszcza"), lecz nie wyłącznie, powinny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podlegają one konkretyzacji w innych przepisach. Stąd aby skutecznie zarzucić naruszenie tego przepisu należy go powiązać z zarzutem naruszenia innego przepisu mającego na celu urzeczywistnienie wynikających z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wartości, potrzeb i okoliczności. Tymczasem w skardze zarzut ten został sformułowany w sposób bardzo ogólnikowy i bez wskazanego powyżej powiązania z innymi przepisami. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 1 ust. 3 u.p.z.p.
Za nieskuteczny należało także uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.z.p., gdyż charakter i zakres zaskarżonych zmian do planu miejscowego nie tylko nie wymagał ich uwidocznienia w części graficznej lecz wręcz wykluczał taką możliwość. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.z.p., gdyż przepis ten wymienia elementy obligatoryjne planu miejscowego, a w obowiązującym planie zaskarżona uchwała nie zmienia nic w tym zakresie.
Nie można zgodzić się także z zarzutami naruszenia art. 19 u.p.z.p., gdyż kryterium legalności uchwały zmieniającej plan miejscowy nie jest zasadność nieuwzględnienia uwag wniesionych do projektu planu (w realiach niniejszej sprawy – zmiany planu). Nie można też lokalnemu prawodawcy skutecznie zarzucić, że wprowadzając zmiany nie uwzględnił konieczności zwiększenia zakresu tych zmian. O tym, czy i w jakim zakresie zmienić obowiązujący plan miejscowy decyduje każdorazowo lokalny prawodawca w ramach przysługującego mu władztwa planistycznego, a wskazany przez stronę skarżącą art. 20 ust. 1 u.p.z.p., choć niewątpliwie znajduje zastosowanie także przy podjęciu uchwały dotyczącej zmiany, to jednak nie nakłada obowiązku, aby zmiany miały charakter kompleksowy i eliminowały wszelkie dostrzeżone przez inne podmioty mankamenty dotychczas obowiązujących ustaleń planu miejscowego.
Podstawą oceny legalności uchwały zmieniającej plan miejscowy nie może być zgodność z art. 32 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p. Przepis ten co prawda statuuje obowiązki dotyczące oceny aktualności studium i planu miejscowego, lecz mają one charakter samoistny i są niezależne od tego, czy rada uruchamia procedurę zmiany planu miejscowego, a po jej przeprowadzeniu podejmuje uchwałę o zmianie tego planu. Nakładanie na lokalnego prawodawcę obowiązków wynikających z omawianego tutaj przepisu w odniesieniu do każdej podejmowanej uchwały zmieniającej dotychczas obowiązujący plan miejscowy musiałoby mieć wyraźne i jednoznaczne oparcie w treści przepisu, którego w obowiązującym stanie prawnym brak.
Porównanie treści zarzutów skargi z treścią uwagi i wniosków zgłoszonych w trakcie procedury poprzedzającej przyjęcie przez radę zaskarżonej uchwał prowadzi do wniosku, że skarżąca w istocie ponawia wcześniejsze stanowisko, które nie spotkało się z aprobatą lokalnego prawodawcy. Sprowadza się ono do tego, że obecnie obowiązujący plan miejscowy obarczony jest szeregiem wad, wymagających wyeliminowania, a sposób w jaki na terenie objętym tym planem realizowane są kolejne inwestycje, zdaniem skarżącej, potwierdza tą wadliwość. Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie nie obejmuje jednak obecnie obowiązującego planu miejscowego lecz ogranicza się do legalności wprowadzonych do niego zmian, a że jak wynika z dotychczasowych rozważań wprowadzenia tych zmian nie sposób potraktować jako istotnego "naruszenia zasad sporządzania" planu miejscowego ani istotnego naruszenia "trybu sporządzania" planu miejscowego, to wniesiona skarga nie mogła odnieść oczekiwanego przez skarżącą wspólnotę skutku.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.