Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent D. orzekł o wymeldowaniu K. S. G. oraz jej małoletnich dzieci W. G. i N. G. z pobytu stałego w lokalu przy Al. [...] w D. Przesyłka zawierająca tę decyzję została podjęta przez skarżącą osobiście dnia 8 czerwca 2017 r. Co istotne uprzednio przesyłka była awizowana w dniach 24 i 31 maja 2017 r.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła K. S. G. Dokonała tego osobiście dnia 22 czerwca 2017 r. Wojewoda uwzględniając dokonane przy przesyłce awiza uznał, że z dniem 7 czerwca 2017 r. doszło do tzw. fikcji doreczenia. W związku z tym przyjął, iż termin złożenia odwołania upłynął 21 czerwca 2017 r. W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania.
Pismem z dnia 3 października 2017 r. K. S. G. złożyła do Wojewody wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta D. z dnia [...] r. Wskazała, ze termin do złożenia odwołania liczyła od dnia, kiedy faktycznie otrzymała przesyłkę zawierającą decyzję – czyli od dnia 8 czerwca 2017 r. Zatem termin do złożenia odwołania upłynął dnia 22 czerwca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy o postanowieniu Wojewody z dnia [...] r. skarżąca dowiedziała się dnia 26 września 2017 r.
Skarżonym postanowieniem Wojewoda Śląski przywrócił K. S. G. termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta D. z dnia [...] r. Uwzględnił okoliczność, że faktycznie przesyłka zawierająca decyzję została jej doręczona przez operatora pocztowego dnia 8 czerwca 2017 r. Zatem skarżąca miała prawo uważać, iż złożenie odwołania od decyzji powinno nastąpić do dnia 22 czerwca 2017 r. (kiedy to faktycznie nastąpiło).
Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożył J. D., na wniosek którego toczyło się postępowanie o wymeldowanie. Domagając się uchylenia postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił organowi administracji naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. W jego ocenie przesyłka zawierająca decyzję została doręczona skutecznie dnia 7 czerwca 2017 r. Zatem odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przesyłka zawierająca decyzję jest, co do zasady, doręczana adresatowi osobiście (ewentualnie do rąk pełnomocnika), za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej, bądź w drodze tzw. "doręczenia zastępczego". Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje również tzw. "fikcję doręczenia". Przewiduje ją art. 44 k.p.a. Dotyczy to przesyłek nie doręczonych osobiście, które zostały złożone w placówce operatora pocztowego lub w urzędzie gminy. Wiadomość o złożeniu przesyłki w wyżej wymienionych miejscach pozostawia się w drzwiach lub skrzynce odbiorczej adresata. I w przypadku nieskutecznego ponownego awizowania przesyłki przyjmuje się, że przesyłka została skutecznie doręczona z upływem 14 dni od dnia pozostawienia jej w placówce operatora pocztowego lub w urzędzie gminy.
W rozstrzyganej sprawie doręczenie zostało dokonane w trybie art. 44 k.p.a. Jednakże na skutek błędu pracownika operatora pocztowego przesyłka zawierająca decyzję dostała doręczona osobiście K. S. G. dnia 8 czerwca 2017 r. Licząc termin do złożenia odwołania od tego dnia, zostało ono złożone skutecznie. W ocenie Sądu Wojewoda Śląski prawidłowo zinterpretował treść art. 58 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy". K. S. G. otrzymała przesyłkę (do rąk własnych) dnia 8 czerwca 2017 r. Miała prawo zatem przypuszczać, że właśnie od tego dnia biegnie termin do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta D. z dnia [...] r.
Wojewoda Śląski zasadnie przywołał w uzasadnieniu swego postanowienia wyrok tutejszego Sądu z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. I SA/Gl 479/12 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie skład orzekający uznał, iż "w sytuacji, gdy do uchybienia terminu do złożenia odwołania doszło wskutek błędnego przekonania podatnika co do dokonania tej czynności w terminie wywołanego nieprawidłowym działaniem (zaniedbaniem) doręczyciela (poczty), który powiadomił stronę o możliwości odbioru przesyłki (decyzji) po okresie przewidzianym do jej przechowania i przesyłkę tę, po tym okresie, wydał, należy stwierdzić, że wykazanie takiej okoliczności stanowi wystarczające uprawdopodobnienie, że uchybienie w terminowym wniesieniu odwołania nastąpiło bez winy podatnika. Postępowanie w zgodzie z pouczeniem zawartym w dokumencie sporządzonym przez doręczyciela (pocztę) co do daty odbioru przesyłki (decyzji) wyklucza winę podatnika (adresata) w nieterminowym złożeniu odwołania, o ile odwołanie takie wniesione zostało w terminie do tego przewidzianym, a więc w terminie 14 dni od dnia faktycznego, zgodnego z błędnym pouczeniem doręczyciela (poczty), odbioru takiej przesyłki (decyzji)". A doręczenie K. S. G. przesyłki zawierającej decyzję po upływie terminu awizowania, można za takie wprowadzenie w błąd uznać.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.