Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1219/20

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 12 czerwca 2019 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej jako PINB), reprezentowana przez adwokata G.P. (dalej też jako skarżąca), powołując się na dołączoną do niego dokumentację zdjęciową wniosła o zbadanie legalności w zakresie Prawa budowlanego oraz obowiązującego miejskiego planu zagospodarowania, funkcjonowania na działce nr 1 przy ul. [...] w G., stanowiącej własność B. i E. K. (dalej jako uczestnicy) parkingu dla samochodów osobowych i ciężarowych oraz istniejących z w/w ulicy zjazdów na tą działkę.

Pismo to zostało przekazane przez PINB według właściwości Wójtowi Gminy G. (dalej też jako Wójt) przy piśmie z dnia [...] r.

W piśmie tym PINB stwierdził, że przeprowadzone czynności kontrolne nie wykazały, aby na wymienionej działce został zrealizowany parking w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zgromadzony materiał dowodowy może jednak wskazywać, że przedmiotowa działka jest wykorzystywana do parkowania samochodów.

Po wszczęciu w tej sprawie postępowania zawiadomieniem z dnia [...] r. oraz po przeprowadzeniu oględzin w dniu [...] r. oraz czynności kontrolnych w dniu [...]r. Wójt Gminy G. decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną z powołaniem się na treść art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 293, zwanej też dalej ustawą lub u.p.z.p.) w zw. z § 6 ust. 2 pkt 3 i 4 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w G. nr [...] z dnia [...] r. (dalej jako plan lub miejscowy plan zagospodarowania) oraz art. 104 Kpa, orzekł o odmowie wydania odnośnie zagospodarowania działki nr 1 przy ul. [...] w G. nakazów, o jakich mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Uzasadnienie tej decyzji sprowadza się w praktyce do przytoczenia treści powołanych przepisów u.p.z.p., planu zagospodarowania przestrzennego, § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowania (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Stwierdzono nadto, że działka skarżącej nr 1 jest zgodnie z planem zagospodarowania przeznaczona pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, zaś odległość od domu skarżącej od granicy objętej postępowaniem działki wynosi 64 m, co wyklucza ewentualne przyjęcie "oczywistej nad przeciętną uciążliwości".

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej wnosząc o jej uchylenie i nakazanie właścicielom działki nr 1 przywrócenie poprzedniego sposobu jej zagospodarowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji zarzucił, że została ona wydana zarówno z naruszeniem art. 59 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 2 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie jak i z naruszeniem przepisów postępowania skutkującym brakiem wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia sprawy w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., decyzję Wójta utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, iż nie doszło do zmiany sposobu zagospodarowania objętej postępowaniem działki, w tym niezgodnej z obowiązującym na jej terenie planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, że w świetle orzecznictwa, treść art. 39 ust. 3 u.p.z.p. ma zastosowanie również do terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Za podstawową dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię uznało zatem ustalenie treści obowiązującego dla działki nr 1 planu zagospodarowania, a następnie ustalenie czy sposób wykorzystywania tej działki jest z treścią tego planu zgodny. Dalej Kolegium przytoczyło treść przepisów obowiązującego dla tej działki planu zagospodarowania przestrzennego, treść protokołu z oględzin przeprowadzonych przez Wójta w dniu [...] oraz treść pism stron postępowania.

Następnie skonstatowało, że "Zestawiając powyższe z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów górniczych znajdujących się w granicach administracyjnych Gminy G., należy stwierdzić, że sposób wykorzystania terenu działki nr 1 jest zgodny z postanowieniami tegoż planu, co daje podstawy do wydania decyzji odmawiającej wydania nakazów, o których mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

Stwierdziło jednocześnie, że zarzuty odwołania nie mają wpływu na byt zaskarżonej decyzji. Organ I instancji przeprowadził bowiem postępowanie z uwzględnieniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zgromadził wystarczający materiał dowodowy w sprawie oraz dokonał jego prawidłowej analizy), a także zastosował właściwą wykładnię właściwych w niniejszej sprawie przepisów prawa.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie, o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postepowania oraz przeprowadzenie dowodu z dołączonych do skargi dokumentów.

Zarzucił, że decyzja ta została wydana z:

1. 1. naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
2. a) § 6 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 w związku z § 36 uchwały nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów górniczych "A", "B", "C" i "D" znajdujących się w granicach administracyjnych Gminy G. poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że na działce nr 1 znajdującej się na terenie upraw polowych, łąk i pastwisk "R" dopuszcza się lokalizować parking wewnętrzny o powierzchni ponad 9 tys. m² na kilkaset samochodów osobowych i autokarów, który miałby bilansować potrzeby zabudowy innych działek niezwiązanych z uprawą połową, łąką lub pastwiskiem na działce nr 1, co doprowadziło organy administracji rozpoznające sprawę do nieprawidłowego wniosku, że obecny sposób zagospodarowania działki nr 1, tj. funkcjonowanie parkingu o charakterze publicznym na kilkaset samochodów osobowych i autokarów obsługującego funkcję innych działek jest zgodny z postanowieniami w/w planu miejscowego, co z kolei dało podstawę do nieprawidłowej odmowy zastosowania nakazów, o których mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i odmówienia nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr 1,
3. b) art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmówienie zastosowania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu działki nr 1 w G., w przypadku gdy sposób zagospodarowania terenu tej działki uległ zmianie z gruntu ornego III klasy i łąki na parking o charakterze publicznym dla kilkuset samochodów osobowych i autokarów bez spełnienia przez inwestora wymagań warunkujących lokalizację tego typu przedsięwzięcia, tj. bez wyłączenia tego gruntu rolnego z produkcji rolnej oraz bez uzyskania pozwolenia na budowę i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które to czynności byłyby niezbędne do zlokalizowania parkingu o powierzchni użytkowej powyżej 0,5 ha;
4. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
5. a) art. 80 Kpa poprzez zupełnie dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie polegającej na:
6. - pominięciu dowodów świadczących o ewidentnej zmianie sposobu zagospodarowania działki nr 1 z gruntu ornego III klasy na miejsca parkingowe o charakterze publicznym dla samochodów osobowych i ciężarowych, na co wskazują m.in, znaki kierunkowe wskazujące na funkcjonujący parking przy ul. [...] i ul. [...] (zdjęcia dołączone m.in. do pisma skarżącej z dnia 26 września 2019 r.) oraz szerokie zjazdy z ul. [...] wykonane niezgodnie z projektem budowlanym i decyzją o lokalizacji tych zjazdów wydaną przez Wójta Gminy G. w dniu [...] r., co z kolei skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że sposób zagospodarowania terenu działki nr 1 jest zgodny z planem miejscowym, ponieważ na terenie działki funkcjonuje parking wewnętrzny;
7. - przyznaniu wiarygodności oświadczeniom właścicieli działki nr 1, którzy w piśmie z dnia 9 grudnia 2019 r. oświadczyli, że działka ta jest nieużywaną łąką użytkowaną rolniczo, nie funkcjonuje na niej parking, a także że działka ta "sporadycznie służy do obsługi komunikacyjnej związanej z prowadzonym przez nich gospodarstwem rolnym-szkółkarskim", a także że "sporadycznie na działce zatrzymują się samochody z powodu braku miejsc do zatrzymywania na ulicy [...], jak również na przyległych drogach gminnych jak i powiatowych - korzystają z infrastruktury w/w działki by nie tarasować okolicznych dróg" i poczynieniu na tej podstawie błędnego ustalenia, z pominięciem innych dowodów wykluczających takie ustalenie (m.in. zdjęć dołączonych do pisma z dnia 26 września 2019 r. i 25 października 2019 r.), że sposób zagospodarowania działki nr 1 jest zgodny z planem miejscowym,
8. b) art. 6 Kpa w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, oraz w związku z art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także w związku z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r: o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i usankcjonowanie bezprawnego działania właścicieli działki nr 1 jako prawidłowego, podczas gdy jest ono niezgodne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, oraz planem miejscowym, ponieważ do zlokalizowania na terenie gruntu ornego III klasy parkingu o charakterze publicznym dla co najmniej 10 stanowisk postojowych konieczne byłoby wyłączenie tego gruntu z produkcji rolnej, uzyskanie pozwolenia na budowę, a w przypadku parkingu o powierzchni użytkowej powyżej 0,5 ha dodatkowo uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy nieprawidłowa argumentacja organów administracji w przedmiotowej sprawie, w tym nieprawidłowa interpretacja postanowień planu miejscowego, stanowi o przyzwoleniu na funkcjonowanie parkingu bez spełnienia wymagań powszechnie obowiązujących przepisów, podczas gdy obecny sposób zagospodarowania terenu działki nr 1 nie stanowi parkingu wewnętrznego dla funkcji istniejącej działki, bowiem funkcją działki nr 1 przed jej nieuprawnioną zmianą była uprawa rolna tej działki;
9. c) art. 107 § 3 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na jakiej organ ustalił, że sposób wykorzystania terenu działki nr 1 jest zgodny z postanowieniami planu miejscowego, a także jakiej funkcji działki nr 1 (działki rolnej, łąki) miałby służyć taki parking o powierzchni ponad 9.000 m²,
10. d) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Wójta w sytuacji, gdy biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, dokumentację zdjęciową i wyjaśnienia skarżącej, organ II instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu działki nr 1, ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać ją do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtarzając w znacznej części jej motywy.

W pismach procesowych z dnia 7 października i z dnia 27 listopada pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie przez Sąd dowodu z kolejnych wskazanych w tych pismach dokumentów.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, decyzje organów obu instancji zostały bowiem wydane z jednoznacznym, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowił art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który jak to prawidłowo stwierdziło i przyjęło SKO (a co wbrew stanowisku tego organu nie wynika w dostateczny i jednoznaczny sposób z decyzji Wójta) ma zastosowanie również do sprzecznej z obowiązującym planem zagospodarowania zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Rozpoznania sprawy pod kątem tego przepisu żądała też w toku postępowania administracyjnego skarżąca.

W konsekwencji dla prawidłowego rozstrzygnięcia (załatwienia) sprawy w tym przedmiocie organy orzekające były zobowiązane ustalić jak objęta postępowaniem działka nr 1 mogła być wykorzystywana, jak jest wykorzystywana w rzeczywistości, czy doszło do zmiany jej zagospodarowania (wykorzystywania) i czy ta zmiana jest z treścią obowiązującego planu zgodna.

Należy przy tym stwierdzić, że jakkolwiek do wszczęcia postępowania doszło na wniosek skarżącej, to w związku z treścią art. 59 u.p.z.p. toczyło się ono faktycznie z urzędu, co oznacza, że organy nie były w nim związane żądaniem wydania orzeczenia opartego wyłącznie na treści ust. 3 pkt 2 tego artykułu.

W zależności od poczynionych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej mogły wydać też zatem decyzję opartą na treści ust. 3 pkt 1 tej normy prawnej (z pominięciem tej części przepisu, która mówi o obowiązku wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz w świetle decyzji organów obu instancji można w odniesieniu do wskazanych wyżej obowiązków stwierdzić, że ustalone zostało jedynie przeznaczenie przedmiotowej działki w odniesieniu do obowiązującego planu zagospodarowania, a to przez przytoczenie odnoszącej się do tego terenu treści planu.

Organy nie ustaliły natomiast jak faktycznie w odniesieniu do treści obowiązującego planu działka jest użytkowana (zagospodarowana). W tym zakresie w decyzjach organów obu instancji powołano treść stanowisk stron przez przytoczenie co do istoty sporu sprzecznych wzajemnie pism oraz przytoczenie treści protokołu z oględzin w dniu [...] r. Brak jest natomiast wyraźnie wyartykułowanych ustaleń stanu faktycznego samych organów. Oznacza to, że w decyzjach tych z oczywistym naruszeniem treści art. 107 § 3 Kpa nie wskazano faktów, które organy uznały za udowodnione i dowodów, w oparciu o które to konkretne fakty zostały ustalone. Wbrew stanowisku SKO w decyzji Wójta trudno dopatrzyć się też jednoznacznego stwierdzenia, że nie doszło do zmiany zagospodarowania działki uczestników. Można się tego jedynie domyślać z treści osnowy decyzji tego organu. Konstatacja taka nie została jednak w żaden sposób uzasadniona. W szczególności brak jest ustalenia organu w jaki sposób w odniesieniu do konkretnej treści planu (przepisów planu) działka jest zagospodarowana i użytkowana.

W tym kontekście w świetle treści art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, obowiązkiem organów było odniesienie się do dowodów zgłaszanych przez skarżącą w postaci bardzo dużej liczby fotografii jednoznacznie wskazujących, że notorycznie przez znaczną część roku teren działki jest wykorzystywany do parkowania samochodów osobowych i autobusów (w tym w wielu przypadkach bardzo dużej ich liczby). Na takie faktyczne przeznaczenie tego terenu przez jego współwłaściciela wskazywałaby też treść powoływanych przez skarżącą, uwidocznionych na zdjęciach tablic informacyjnych. Należy przy tym podkreślić, że autentyczności tych dowodów ani organy, ani uczestnicy w żaden sposób nie zakwestionowali.

Aby zatem przyjąć, że takie wykorzystanie (zagospodarowanie działki jako miejsce do parkowania pojazdów) jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania, organy powinny wskazać konkretny przepis tego planu, który takie zagospodarowanie tego terenu dopuszcza, czego również nie uczyniono.

W ogóle nie ma w tym względzie żadnych własnych ustaleń organów. W związku z tym do przesądzających w tym względzie ocen nie jest też uprawniony do końca Sąd przy rozpatrywaniu niniejszej skargi. Niewątpliwie jednak nie możnaby przyjąć, że teren ten jest wykorzystywany jako teren upraw polowych, łąk i pastwisk. Nie zostało też w żaden sposób wykazane, a nawet podniesione, że takie korzystanie z tej działki jest zgodne z jej przeznaczeniem uzupełniającym, o jakim mowa w § 36 ust. 2 planu zagospodarowania, w sytuacji gdy wymienione w tym przepisie elementy infrastruktury technicznej wraz z obiektami inżynierskimi, dojazdami i strefami technicznymi powinny spełniać funkcję służebną do przeznaczenia podstawowego.

Gdyby zaś przyjąć co również ani wprost ani w dostatecznie czytelny sposób nie zostało w decyzjach organów obu instancji stwierdzone, że wykorzystanie działki do parkowania samochodów (zgodnie z treścią powołanych przez skarżącą fotografii) miałoby być zgodne z treścią § 6 ust. 2 analizowanego planu zagospodarowania, to należy jednoznacznie stwierdzić, iż wymienione w tym przepisie parkingi powinny mieć wewnętrzny charakter dla zabudowy funkcji istniejącej danego (a więc podlegającego analizie) terenu, a nie dla terenów sąsiednich. Dowolne byłoby zatem twierdzenie, że parkowanie wskazywanej ilości samochodów jest związane z potrzebą właściwego użytkowania przedmiotowej działki jako gruntu rolnego lub łąki (pastwiska).

W świetle treści tego planu działka ta nie mogłaby być też wykorzystywana do parkowania samochodów dla rozwiązania problemów z parkowaniem na przyległych drogach gminnych i powiatowych - nawet jako sposób rozwiązania tego problemu.

W świetle treści art. 59 ust. 3 w zw. z ust. 2 i ust. 1 u.p.z.p. chodzi przy tym o każdą zmianę zagospodarowania terenu niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania, a nie, co mogłoby wynikać z decyzji organów obu instancji, tylko w przypadku urządzenia parkingu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego (w odniesieniu do zmiany polegającej na parkowaniu pojazdów). W konsekwencji w tym względzie nie ma znaczenia stanowisko PINB, który w związku z zagospodarowaniem przedmiotowej działki nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w oparciu o przepisy tego Prawa.

Dla ziszczenia się hipotezy powyższych przepisów u.p.z.p. nie ma też zdaniem Sądu istotnego znaczenia okoliczność, czy do wykorzystywania działki do parkowania pojazdów wymagane jest wcześniejsze wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, czy też uzyskanie ewentualnie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji organy nie mogły naruszyć przepisów prawa materialnego wymienionych w pkt 2 lit. b części wstępnej skargi, gdyż ich stosowania nie miały potrzeby i ich nie stosowały.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały podjęte z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem w/w przepisów Kpa. W konsekwencji nie można też odeprzeć zarzutu, że zostały one wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 59 ust. 2 w zw. z ust. 1 oraz ust. 3 u.p.z.p. Skutkowało to ich uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do rozpoznania sprawy przez Sąd. Zbędne było zatem dopuszczenie w postępowaniu sądowym dodatkowych, wskazywanych przez skarżącą dowodów. Skarżąca może je zaś powołać w postępowaniu administracyjnym przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosują się organy orzekające do przedstawionej wyżej interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów, które zastosują po wcześniejszym prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, łącznie 997 zł orzeczono stosownie do jego wyniku, na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r., poz. 264). Sąd wziął przy tym pod uwagę, że sprawa zgodnie z wnioskiem strony została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a nie na rozprawie.

mr