Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. "A" sp. z o. o. w B. (dalej: strona skarżąca) wniosła Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z dnia z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie opłaty recyklingowej. Decyzja ta wydana została w oparciu o art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1292, dalej: ustawa) oraz art. 8 pkt 15a i 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 542). W decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do tut. Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zatem skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć jedynie na decyzję, która wydana została w wyniku odwołania złożonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a zatem na decyzję organu drugiej instancji.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie opłaty recyklingowej została wydana na podstawie przepisów ustawy prawo przedsiębiorców.
W tym miejscu wskazać należy, że przewidziana w art. 34 tej ustawy instytucja pisemnej interpretacji przepisów, ma na celu zagwarantowanie przedsiębiorcom pewności i przewidywalności ich sytuacji prawnej w zakresie przepisów, które są niejasne lub szczególnie skomplikowane. Wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że przedsiębiorca w każdej sytuacji, kiedy przepisy prawne nakładające na niego obowiązek świadczenia daniny publicznej budzą wątpliwości, ma prawo wystąpić o taką interpretację.
Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna).Wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (ust. 2). Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (ust. 3). Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (ust. 5). Do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej (ust. 16).
Zgodnie z art. 127 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (§1), zaś właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Z kolei art. 17 pkt 1 k.p.a. stanowi, że organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego- samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej.
Zaskarżona decyzja została wydana przez Marszałka Województwa Śląskiego jako organ pierwszej instancji. Zatem od decyzji tej stronie skarżącej przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia czyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej błędnie pouczył stronę skarżącą o przysługującym środku odwoławczym wskazując, iż stronie służy prawo wniesienia odwołania do sądu administracyjnego, pomijając treść przepisów k.p.a., zgodnie z którymi w niniejszej sprawie stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia służy odwołanie do organu wyższego stopnia.
Stosując się do pouczenia organu, strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie, co czyni skargę niedopuszczalną.
Należy jednak zauważyć, iż stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Mając na uwadze treść powołanego wyżej przepisu wskazać należy, iż strona skarżąca składając odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach może skutecznie domagać się przywrócenia terminu do jego wniesienia.
Tym niemniej skargę wniesioną do tut. Sądu należało uznać za niedopuszczalną.
Z tych też względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.