Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżąca S. K. wniosła, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W skardze tej wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na ważny interes strony oraz fakt, że zaniechanie wstrzymania wykonalności może spowodować nieodwracalne konsekwencje.
Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem przesłano uczestnikom postępowania z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do ww. wniosku.
W odpowiedzi na powyższe uczestniczka postępowania "A" Spółka z.o.o z siedzibą w K. reprezentowana przez radcę prawnego B. C. wniosła o oddalenie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, iż wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy terenu jest bezprzedmiotowe, albowiem ze względu na treść rozstrzygnięcia, zakres decyzji i charakter prawny nie powoduje ona bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo podniosła, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy terenu nie podlega wykonaniu, w związku z czym nie można wstrzymać wykonania takiej decyzji. Przedmiotowa decyzja jedynie, zdaniem uczestniczki, rozstrzyga o zgodności zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego z zasadami ładu przestrzennego i wprowadza ogólne warunki wymagane do spełnienia i zapewnienia tego ładu.
Ponadto w ocenie uczestniczki, skarżąca nie uprawdopodobniła ani nie opisała niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody ani potencjalnych trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazała też rzekomego ważnego interesu strony. Z treści skargi wynika raczej, w opinii uczestniczki, troska o "swoiście indywidualny i jednostronnie pojęty interes publiczny", poprzez rzekomą kolizję inwestycji z kierunkiem rozwoju okolicy czy też względami bezpieczeństwa mieszkańców sąsiadujących nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności winien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności spoczywa jednak na wnioskodawcy. To na nim ciąży bowiem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały wyliczone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki.
Sąd stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nie można się dopatrzyć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem w tym miejscu podkreślić, iż skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na ważny interes strony oraz fakt, że zaniechanie wstrzymania wykonalności może spowodować nieodwracalne konsekwencje. Uznać zatem należy, iż jej wniosek nie zawiera uzasadnienia, a co za tym idzie nie wskazuje żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, iż wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877 stwierdzające, iż biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 p.p.s.a. zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.
Dodatkowo wskazać przyjdzie, iż przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej również z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji - ustalającej warunki zabudowy terenu dla przyszłej inwestycji. Decyzja ta w istocie, jak słusznie zauważyła uczestniczka postępowania, nie podlega wykonaniu, rodzi jedynie dla inwestora skutki prawne w postaci otwarcia drogi do ubiegania się o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Dopiero w takim postępowaniu przedmiotem rozpoznania stanie się m. in. konieczność ustalenia czy i na ile planowana inwestycja zgodna będzie z przepisami prawa budowlanego. W sprawie bowiem o ustalenie warunków zabudowy terenu, organ bada przede wszystkim zgodność zamierzonej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Na skutek zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego badaniem tej zgodności zajmie się sąd na rozprawie.
W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm) roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w trakcie którego skarżącym będą przysługiwały środki ochrony prawnej.
Mając powyższe na uwadze żadna z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy nie zachodzi.
W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o przepis art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.