Uzasadnienie
M. K. w swojej skardze z dnia 18 czerwca 2013 r. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek ów złożył na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, zwracając się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jego jedynym źródłem utrzymania są prace dorywcze w charakterze tapicera oraz zasiłek celowy w kwocie 150 zł miesięcznie. Nadto wnioskodawca otrzymuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 180 zł miesięcznie. Twierdzenia wnioskodawcy zostały poparte materiałem dowodowym dołączonym do druku formularza PPF oraz nadesłanym na wezwanie referendarza sądowego.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną M. K. w kontekście przywołanych wyżej przepisów uznano, że jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
Analiza treści druku formularza PPF oraz dokumentów nadesłanych przez skarżącego na wezwanie referendarza sądowego pozwoliła stwierdzić, że skarżący nie dysponuje ani majątkiem ani też dochodami, które pozwoliłyby na zdobycie środków pozwalających opłacić koszty sądowe.
M.K. nie posiada żadnych środków pieniężnych, oszczędności ani też przedmów materialnych, których zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść dodatkowy dochód. Nadesłane kopie decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego na zakup lekarstw, żywności oraz o przyznaniu dodatku mieszkaniowego potwierdzają argumentację strony dotycząca trudnej sytuacji materialnej. Zarazem nie znaleziono podstaw do zakwestionowania wiarygodności oświadczeń skarżącego w tym zakresie.
Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.