Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie bezpieczeństwa budynku.
W toku postępowania złożony został na druku urzędowego formularza PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02).
W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu dotyczącym działania PINB w S..
Zauważyć natomiast należy, że art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie akt lub czynność zawarta w tym katalogu.
Z analizy akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący złożyli skargę na ogół działań organu, co nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Odrzucenie to nastąpiło mocą odrębnego postanowienia
Niedopuszczalność skargi wynikająca z jej oczywistej bezzasadności w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., stanowi tym samym podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 140/04, Lex nr 220389 oraz z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 619/12).
Z tych względów, na podstawie art. 247 P.p.s.a., należało odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy.