Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w całości postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, działka nr 1 i 2 z nieruchomością, działka 3, położonych w K., obręb K..
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 września 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia (tj. wskazania kwoty jaką kwestionuje), a ponadto do złożenia odpisu skargi, poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Na dokonanie tych czynności wyznaczono termin siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna spełniać określone wymagania, o których mowa między innymi w art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Przepis ten przewiduje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom.
Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. Wartością przedmiotu zaskarżenia może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonym akcie, jej część, a także inna kwota, której przyznania domaga się strona w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie istotą żądania zawartego w skardze jest ustalenie prawidłowej wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości, które to w ocenie skarżącego zostały zawyżone. Skarżący jednakże nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni.
Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powołane wezwanie wobec niezastania skarżącego bezskutecznie dwukrotnie awizowano (po raz pierwszy w dniu 14 października 2014 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. W myśl art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 -72 p.p.s.a., pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, umieszczając jednocześnie zawiadomienie - o jego złożeniu wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia - w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). Doręczenie wówczas uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awiza (art. 73 § 4 p.p.s.a).
Mając powyższe na względzie, należało przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 28 października 2014 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza). Oznacza to, że wyznaczony termin do dokonania wymaganych czynności upłynął w dniu 4 listopada 2014 r. (tj. we wtorek). Skarżący mimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, ani też nie nadesłał odpisu skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 i art. 215 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.