Uzasadnienie
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tego rodzaju środkiem, w odniesieniu do decyzji wydawanych w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej K.p.a.). Przedmiotem skargi M. H. jest decyzja SKO w B., mocą której odmówiono uchylenia decyzji Burmistrza Miasta S. w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Wskazana wyżej decyzja SKO została wydana przez ten organ w pierwszej instancji, a wobec tego warunkiem wniesienia skargi było skorzystanie ze środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponieważ skarżący nie złożył takiego wniosku – skargę należy uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.
Sąd pragnie jednakże zauważyć, że odrzucenie skargi jest rezultatem zastosowania się strony do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał bowiem, że jego decyzja jest ostateczna i jedynym środkiem jej weryfikacji jest zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle przywołanych wyżej przepisów takie pouczenie jest oczywiście błędne, co oznacza, że skarżącemu przysługuje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. Trzeba bowiem w tym miejscu przypomnieć treść art. 112 K.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.