Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 listopada 2016 r. (omyłkowo wskazano 2015 r.) A. C., działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniego M. C., wniósł za pośrednictwem Wojewody [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Skarga nie została podpisana oraz wniesiono ją w jednym egzemplarzu.
W świetle tych okoliczności Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2016 r. wezwał A. C. do usunięcia braków formalnych tej skargi poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie jej odpisów. Nadto, wezwano A. C. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Dla dokonania tych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższa korespondencja sądowa została przesłana na adres podany w skardze, gdzie w dniu 5 stycznia 2017 r. odebrał ją dorosły domownik A. C., jego małżonka A. C. Mimo upływu terminu 7 dni, A. C. nie uzupełnił braków formalnych skargi oraz nie uiścił od niej wymaganego wpisu sądowego.
Tymczasem, skarga jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna spełniać określone wymagania, o których mowa między innymi w art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, czyli zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do treści art. 47 § 1 Ppsa do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Jak stanowi natomiast art. 230 Ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis.
Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi oraz nieuiszczenie wpisu stwarza podstawę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 Ppsa).
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny, na działając podstawie przywołanych przepisów, orzekł o odrzuceniu skargi.
Jednocześnie wyjaśnić wymaga, że bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie miał fakt omyłkowego wstępnego oznaczenia A. C. jako skarżącego nie zaś jako przedstawiciela ustawowego małoletniego syna.