Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści formularza wynika, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe utrzymując się z emerytury I. K. oraz renty J. K. w łącznej wysokości 3364 zł miesięcznie. W skład majątku wnioskodawców wchodzi lokal mieszkalny o pow. 60 m2 i oszczędności zgromadzone na rachunku bankowym w wysokości 3.000 zł. Ponadto skarżący są posiadaczami zabudowanej budynkami gospodarczymi nieruchomości stanowiącej spadek po M. B. Z treści formularza wynika, że znaczącą pozycję w budżecie domowym wnioskodawców stanowią wydatki związane z leczeniem J. K., który jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji bez pomocy opieki osoby trzeciej. Nadto wspomniany budżet uszczuplają wydatki związane ze spłatą pożyczki zaciągniętej przez I. K. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami.
Mając na uwadze sytuację materialną skarżących uznano, że zasadnym będzie przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że łączny dochód w rodzinie wnioskodawców wynosi 3015 zł. Stałe, miesięczne wydatki, na które składają się opłaty za czynsz, media, usługi telekomunikacyjne oraz ubezpieczenie kształtują na poziomie około 711 zł. Do tego należy doliczyć koszty spłaty zaciągniętej przez skarżącą pożyczki w Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych.
Pozostała do dyspozycji stron kwota – tj. 1900 zł musi zaspokajać potrzeby bytowe dwóch osób, z których jedna jest całkowicie niezdolna do samodzielnej egzystencji i wymaga znaczących nakładów na medykamenty oraz środki lecznicze. Mając na względzie ten fakt należało za prawdziwe uznać oświadczenia skarżącej dotyczące kosztów leczenia, wyżywienia oraz opieki nad osobą całkowicie sparaliżowaną, wymagającą określonej diety, specyfików dermatologicznych oraz okresowej pomocy osób trzecich, co wszak generuje wyższe od przeciętnych wydatki.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.