Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] r. Wójt Gminy J., na podstawie art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.638 - dalej: "ustawa)" oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.256 r.-dalej "K.p.a."), działając z urzędu orzekł o czasowym odebraniu A. J. (skarżąca) zwierząt t.j. około 20 psów, 5 krów, cielaka i konia.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 6 lipca 2020 r. Powiatowy Inspektorat Weterynarii w Z. wystąpił do organu I instancji o wydanie decyzji w sprawie czasowego odebrania zwierząt w ilości ok. 20 psów, 5 krów, cielaka i konia znajdującego się na posesji skarżącej z uwagi stan zwierząt. Psy przebywały w złych warunkach sanitarnych. Bydło nieoznakowane, brudne stojące we własnych odchodach. Część bydła nieoznakowana, właścicielka pokazała tylko jeden paszport. Wskazał, że pozostawienie zwierząt w takich warunkach i nieudzielenie im pomocy zagraża ich życiu.
W odwołaniu skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji. W jej ocenie zwierzęta miały zapewnione warunki do bytowania, pożywienie i wodę. Wskazała w jaki sposób bydło było karmione i w jakich warunkach trzymane. Stwierdziła, iż bydło jest zarejestrowana i zakolczykowane. Posiada paszporty. Psy nie są wychudzone. Poinformowała, iż psy zostały zabrane, jeden z nich jest chory na raka, a psów jest 13.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję organu i instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazało, że stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości i pozwala na utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy. Wyjaśniło, że zgodnie z art. 7 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane podmiotom wskazanym w tym przepisie. Użyte w definicji przepisu art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy sformułowanie pozwala na przyjęcie, iż chodzi o świadome zachowanie osoby, która zdaje sobie sprawę z następstw swojego zachowania. Katalog zawarty w wymienionym przepisie jest otwarty i zawiera przede wszystkim typowe, ale me wszystkie, wypadki znęcania się nad zwierzętami.
Za znęcanie się nad zwierzętami może być więc uznane każde zadawanie lub dopuszczenie do zadawania bólu lub cierpienia nawet, gdy zachowanie to nie zostało wymienione wprost w żadnym z punktów tego przepisu. Wystarczy w takich sytuacjach wykazanie, że to zachowanie było niehumanitarne, a więc nieuwzględniające potrzeb zwierzęcia lub nie zapewniające mu opieki czy też ochrony. Stwierdziło, że wskazywane w odwołaniu kwestie zostały zweryfikowane przez Powiatowego Inspektora Weterynarii w Z. w związku z kontrolą odbytą na terenie, na którym przebywały zwierzęta. Ich stan oraz warunki w których były przetrzymywane uzasadniają wydanie zaskarżonej decyzji. Na skutek informacji powziętych przez Urząd Gminy w J. stwierdzono, iż psy, krowy, cielę i koń są trzymane w obiektach do tego nieprzystosowanych. Trzy psy nie mają możliwości niezbędnego ruchu, gdyż są trzymane na łańcuchach, cztery zamknięte w kojcu, dziesięć biega wolno co stwarza zagrożenie dla ludzi przechodzących obok gospodarstwa.
Psy nie są zaszczepione przeciw wściekliźnie. Obory w których trzymane są krowy nie mają dostępu do bieżącej wody ani światła. Podłoga grozi zapadnięciem się pod ciężarem zwierząt i zranienie ich, ponadto bydło nie jest zakolczykowane. Powyższe okoliczności stwierdzono podczas wizji lokalnej z udziałem Powiatowego Lekarza Weterynarii, a we wniosku z dnia 6 lipca 2020 r. nr [...] zwrócono się do organu i instancji o natychmiastowe odebranie zwierząt.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesionej przez skarżącą reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzję SKO dnia [...] r. zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 7 K.p.a. w związku z art. 75 § 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. i z art. 80 K.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 2a, 3 i 4 K.p.a. w związku z art. 6 ust. 2 ustawy poprzez niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz polegające na braku rozpatrzenia oraz przeprowadzenia oceny całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich niezbędnych czynności wyjaśniających i przyczyn dla których Wójt Gminy J. ograniczył żądanie Powiatowego Lekarza Weterynarii o czasowy odbiór zwierząt psów, krów, cielaka i konia jedynie do psów, przyczyn dlaczego A odbierało skarżącej zwierzęta w różnych dniach, a także nieprzeprowadzenie koniecznych w sprawie dowodów min. z dokumentów min. dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej, dowodu z opinii biegłego weterynarii, również dowodu z dokumentu - protokołu z kontroli z dnia 17 lipca 2020 r. przeprowadzonej przez A, w którym to dokumencie Towarzystwo zobowiązuje się do wyleczenia, a następnie oddania zwierząt - psów, dalej dowodów z oględzin, zeznań świadków w tym rodziny i sąsiadów skarżącej, pozwalających dokonać całościowej oceny czy odebrane zwierzęta były traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji czy zachodziły przesłanki do orzeczenia czasowego odebrania zwierząt, w szczególności, że Organ postanowił pozostawić część psów skarżącej;
- 2) art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1, 2, 2a, 3 i 4 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, w sytuacji gdy jest ona wadliwa albowiem została oparta na błędnym uznaniu, iż z przeprowadzonych w toku postępowania czynności wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że skarżąca świadomie i z zamiarem bezpośrednim traktowała zwierzęta w sposób spełniający znamiona czynu określonego w art. 6 ust. 2 ustawy podczas gdy organ nie dokonał żadnych ustaleń pozwalających na stwierdzenie powyższego, oraz że w niniejszej sprawie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki (art. 7 ust. 3 ust.) skutkujący koniecznością natychmiastowego odbioru zwierząt, podczas gdy zwierzęta — psy były odbierane w różnych dniach - etapami oraz, że nie zostały spełnione znamiona znęcania się w stosunku do zwierząt - psów skarżącej, a tym samym nie było podstaw do orzeczenia czasowego odbioru zwierząt;
- 3) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji, faktów które uznał organ za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez niewskazanie przyczyn odmowy wiarygodności wyjaśnień skarżącej złożonych w toku postępowania, powodów ograniczenia żądania Powiatowego Lekarza Weterynarii o czasowe odebranie zwierząt skarżącej do odbioru jedynie psów, przesłanek uznania sprawy za przypadek niecierpiący zwłoki, przyczyn dlaczego skarżącej odebrano jedynie część zwierząt, a część pozostawiono, a także uzasadnionych podstaw uznania zachowania skarżącej jako czynności znęcania się nad zwierzętami, co w efekcie uniemożliwia skarżącej odczytanie sfery motywacyjnej organu,
- 4) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 i art. 11 K.p.a. przez zaniechanie zgromadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych i przeprowadzenie postępowania dowodowego w szczątkowym zakresie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi, a także zobowiązanie przez Sąd, organu I instancji do wydania decyzji w przedmiocie orzeczenia zwrotu czasowo odebranych skarżącej w dniu 17 lipca 2020 r. zwierząt w postaci 14 psów w terminie zakreślonym przez Sąd.
W uzasadnieniu podniosła, że organ I instancji nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnych czynności wyjaśniających. Przeprowadzone czynności w toku postępowania nie dają w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości podstaw aby stwierdzić, że skarżąca świadomie i z zamiarem bezpośrednim traktowała zwierzęta w sposób spełniający znamiona czynu określonego w art. 6 ust. 2 ustawy. Do skargi skarżąca załączyła m.in. protokół z kontroli z roku 2014, kiedy to kondycja zwierząt oraz ich warunki bytowe nie budziły zastrzeżeń.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Kolegium wystarczającym dokumentem potwierdzającym stan zwierząt jest pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii. Ponadto dla dokonania oceny, czy w dacie czasowego odebrania zwierzęcia istniały podstawy faktyczne i prawne uzasadniające wydanie decyzji w tym przedmiocie zasadnicze znaczenie mają stwierdzone warunki jego bytowania oraz jego stan fizyczny istniejący w momencie odebrania zwierzęcia, a zatem dołączone do skargi pismo - protokół z kontroli interwencyjnej Powiatowego Inspektora Weterynarii w Z. z dnia 1 kwietnia 2014 r. nie może stanowić dowodu w rozpatrywanej sprawie.
W piśmie z dnia 20 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącej, zgodnie z wnioskiem mandantki, domagała się przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 371), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu.
Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 2397 z późn. zm. -dalej "p.p.s.a). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.
Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Na wstępie wymaga podkreślenia, że podstawowy cel, a zarazem dyrektywa interpretacyjna, którą trzeba uwzględniać przy dokonywaniu wykładni ustawy o ochronie zwierząt zawarta została w jej art. 1 ust. 1, który stanowi, że zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Z przepisu tego wynika, że każde zwierzę ma prawo oczekiwać od ludzi należnego zrozumienia, zgodnego z normami obyczajowymi traktowania, a nawet szacunku. Wszelkie środki prawne, podejmowane w stosunku do zwierząt powinny mieć na względzie ich dobro, a przede wszystkim prawo do istnienia. Z tego względu w art. 6 ust. 2 ustawy zamieszczony został obszerny katalog niezgodnych z prawem zachowań względem zwierząt, sprowadzających się do zadawania im bólu albo cierpienia.
W art. 7 ustawy ustawodawca uregulował instytucję czasowego odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Zgodnie z art. 7 ust. 1a. -2a ustawy decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.1b.
Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. 1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni.
Odnosząc przywołany stan prawny do realiów kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z treścią art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. i wymogami współdziałania organów administracji publicznej, o których jest mowa w art. 3 ustawy. Z akt sprawy wynika, a argumentacja skargi tej oceny Sądu w żaden sposób nie podważyła, że w stanie faktycznym, w jakim została wydana kontrolowana decyzja bezsprzecznie zaistniały przesłanki, o jakich stanowi art. 7 ust. 1 ustawy.
W aktach sprawy znajduje się pismo Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Z. z dnia [...] r. nr [...] podpisane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. lek. wet. M. C., w którym zawarty jest wniosek o natychmiastowe odebranie zwierząt w ilości około 20 sztuk, 5 krów jednego cielaka i jednego konia znajdujących się na posesji skarżącej, a będących jej własnością. W piśmie tym wskazano, że dnia 3 lipca 2020 r. została złożona informacja dotycząca utrzymywania w złych warunkach zwierząt na posesji skarżące. Podczas kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, inspektora weterynarii, pracowników UG J. oraz patrolu policji ustalono, że na posesji znajduje się około 20 psów(10 wolnobiegajacych bez opieki i jakiegokolwiek nadzoru, 3 psy umieszczone w małych klatkach po królikach, 5 psów w kojcu oraz 3 psy na łańcuchach). Psy w złym stanie fizycznym, wychudzone, nie zaszczepione przeciwko wściekliźnie, przebywające we własnych odchodach.
Na posesji znajduje się również 5 sztuk bydła dorosłego, ciele w wieku ok. 2 tygodni oraz koń. Część bydła nieoznakowane, wszystkie sztuki brudne, stoją we własnych odchodach. Właścicielka okazała tylko 1 paszport. Jak zaakcentowano w piśmie pozostawienie zwierząt w takich warunkach i nieudzielenie im pomocy zagraża ich życiu.
Mając na uwadze odzwierciedlony we wniosku stan faktyczny sprawy Sąd podziela stanowisko prawne i ocenę stanu faktycznego Kolegium, że w przedmiotowej sprawie można stwierdzić, że wypełniona została przesłanka z art. 7 ust. 1 ustawy w związku z art. 6 ust. 2 ustawy. Materiał dowodowy wskazuje, iż zwierzęta w gospodarstwie skarżącej utrzymywane są w skrajnie niewłaściwych warunkach bytowania. Dlatego też mając na uwadze treść art. 7 ust. 1 ustawy, także i w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie istniała podstawa do odebrania zwierząt skarżącej. Bez wątpienia skarżąca nie dbała w sposób należyty o zdrowie zwierząt, a ich miejsce bytowania było w niedopuszczalnym stanie, co potwierdziła kontrola przeprowadzona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Wobec powyższych ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej decyzji nie zasługują na uwzględnienie argumenty skargi, które stanowią polemikę z trafną i opartą na prawie w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego decyzją SKO utrzymującą w mocy decyzje organu I instancji.
Zarzut podnoszący nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza weterynarii, dowodu z dokumentu – protokołu kontroli z dnia 17 lipca 2020 r przeprowadzonej przez A, dowodów z oględzin, przesłuchań świadków nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ocena Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. dotycząca warunków bytowania zwierząt, ich stanu fizycznego oparta jest na zobiektywizowanej ocenie według zasad doświadczenia życiowego i zasad fachowej wiedzy o wymogach przebywania, pielęgnowania i karmienia zwierząt. Dla tej oceny wystarczające były okoliczności wskazane we wniosku z dnia 6 lipca 2020 r. W tym miejscu trzeba wspomnieć, że kontrola była wykonywana przez uprawnione osoby w tym osobiście przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z., a wniosek został przez niego podpisany. Zwierzęta były utrzymywane w stanie rażącego zaniedbania. Świadczy o tym to, że zwierzęta były wychudzone, brudne, przebywały we własnych odchodach.
W tym miejscu wskazać należy, że art. 6 ust. 2 ustawy stanowi uszczegółowienie ogólnej zasady zapisanej w treści art. 6 ust. 1a, że zabrania się znęcania nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami w myśl art. 6 ust. 2 ustawy należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10), utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19).
Za "niewłaściwe warunki", o których mowa w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 10 przyjmuje się takie, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Przy czym niewłaściwe warunki bytowania, to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, upałem, deszczem, śniegiem, przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała. Ponadto przepis ten należy odczytywać również w kontekście art. 5 ustawy, statuującym obowiązek humanitarnego traktowania zwierzęcia, przez które rozumie się - stosownie do art. 4 pkt 2 ustawy - traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu ochronę oraz w kontekście wspomnianego już art. 1 ust. 1 z d. 2 ustawy stanowiącego, że człowiek jest winien zwierzęciu poszanowanie, ochronę i opiekę - w tym właśnie m.in. poprzez zapewnienie zwierzętom godnych i humanitarnych warunków bytowania.
Przechodząc dalej do oceny stawianych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał je za nieuzasadnione. Skarżąca jest nastawiona na zdyskredytowanie zgromadzonych dowodów, nie przedstawiła jednocześnie dowodów na okoliczność prawidłowego zajmowania się zwierzętami i zabezpieczenia im odpowiedniego leczenia. Nie przedstawiła dokumentów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Nie wskazała również wystarczającej argumentacji która mogłaby podważyć zebrany w sprawie materiał dowodowy.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - Sąd oddalił wniosek skarżącej zawarty w skardze. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. - zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - zezwala sądowi na przeprowadzenie wyłącznie dowodów uzupełniających z dokumentów i tylko wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem wniosek skarżącej wykracza poza dyspozycję art. 106 § 3 p.p.s.a.. Pismo z dnia 17 lipca 2020 r. A to zobowiązanie do zwrotu zabranych zwierząt, a nie protokół kontroli. Natomiast protokół z kontroli interwencyjnej PIW w Z. z dnia 1 kwietnia 2013 r. (bądź też z dnia 1 kwietnia 2014 r. – data poprawiona) nie odzwierciedla stanu zwierząt w 2020 r.
Sąd jednocześnie dostrzega niedoskonałości dokumentów, jednak w całości okoliczności sprawy, podniesione zarzuty nie miały znaczenia dla wyniku postępowania i ich wartość dowodowa nie została uszczuplona. Zrzuty skarżącej mają w przeważającej mierze charakter polemiczny, twierdzenia skarżącej nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami, a w kontekście materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Kolegium rozpatrzyło stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniło przy tym przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.) Dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna w CBOSA).