Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 września 2020 r. U. N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję opisaną w rubrum niniejszego postanowienia.
W piśmie z dnia 2 lutego 2021 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania sądowego.
Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2021 r. wezwano skarżącą do złożenia oświadczenia, czy jej pismo z dnia 2 lutego 2021 r., w którym wnosi o umorzenie postępowania, stanowi w istocie cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie. Na dokonanie powyższej czynności wyznaczono termin 7 dni pod rygorem uznania, że skarżąca cofa skargę.
Wezwanie zostało doręczone do rąk adresatki w dniu 19 lutego 2021 r.
Na powyższe wezwanie nie udzielono odpowiedzi, w związku z powyższym, zgodnie z zawartym w wezwaniu rygorem uznano, iż skarżąca pismem z dnia 2 lutego 2021 r. cofnęła skargę.
W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą określone w powołanym wyżej przepisie przyczyny świadczące o niedopuszczalności cofnięcia, stąd uznać należało, że dokonane przez skarżącą cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się z tej przyczyny bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.