Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej: k.p.a; art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.)- dalej: ustawa, Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] wydaną w przedmiocie skierowania P. S. zam. [...],[...], na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu 27 kwietnia 2010 r. w miejscowości I. gmina O. funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w K. zatrzymał skarżącego, który będąc w stanie nietrzeźwości kierował rowerem na drodze publicznej. Badanie przeprowadzone urządzeniem kontrolno-pomiarowym o godz. 14,57 wykazało 0,99 mg/dm3 zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, kolejnie badania przeprowadzone o godz. 15,14 – 0,42 mg/dm3 i o 15,27 – 0,32 mg/dm3.
W związku z powyższym, zawiadomieniem z dnia 31 maja 2010 r. Komendant Powiatowy Policji w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w K., działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy- Prawo o ruchu drogowym, skierował skarżącego na badanie lekarskie. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja została wydana ze względu na kierowanie przez skarżącego pojazdem w stanie nietrzeźwości
W odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2010 r. od powyższej decyzji P. S. podniósł, iż decyzja ta jest dla niego krzywdząca. Nie ma wystarczających podstaw do skierowania go na badania lekarskie. Kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu było jednorazowym incydentem. Jak podkreśla, w miejscu zamieszkania cieszy się dobra opinią i nie był do tej pory karany. Unika spożywania alkoholu.
Decyzją z dnia [...] r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na treść art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy organ odwoławczy wskazał, iż badaniu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Wystarczającą przesłanką kierowania na powyższe badanie jest udokumentowany fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, a nie prawomocne orzeczenie sądu karnego. Zgodnie z art. 2 pkt. 31 w zw. z pkt. 47 ustawy-Prawo o ruchu drogowym rower, chociaż poruszany siłą mięśni, jest pojazdem. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż skarżący w dniu 27 kwietnia 2010 r. prowadził pojazd-rower w stanie nietrzeźwości. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o wyniki badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, co zostało udokumentowane w protokole, podpisanym przez skarżącego, mającym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, zaś ustalenia w nim zawarte nie były kwestionowane przez P. S. Organ kontroli ruchu drogowego, jak podkreśla organ odwoławczy, jest zobowiązany kierować na badania lekarskie osobę prowadzącą pojazd w stanie nietrzeźwości, zaś okoliczności przytoczone przez skarżącego w odwołaniu nie stanowią podstawy do odstąpienia od tej czynności.
Na decyzję organu odwoławczego P. S. w dniu 15 października n 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zostały powtórzone argumenty podnoszone w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę z dnia 17 listopada 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie, przywołując argumenty przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej).
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd badając legalność zaskarżonej decyzji ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ powołanej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Pojęcie pojazdu, o jakim mowa w powołanym przepisie obejmuje również rower. Zgodnie bowiem z art.2 pkt. 47 rower jest pojazdem jednośladowy lub wielośladowy poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojazdem. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne ze względu na prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości może być podjęta na podstawie art. 124 ust. 1 pkt. 2 a/ Prawa o ruchu drogowym jedynie wobec osoby, która kierowała pojazdem silnikowym.
Na podstawie § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz.
15) kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy- Prawo o ruchu drogowym, decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym kierował on pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.
Przepisy ustawy-Prawo o ruchu drogowym nie zawierają definicji "stanu nietrzeźwości", w związku z tym należy zastosować definicję legalną zawartą w art. 115 § 16 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.- Kodeks karny (Dz.U. Nr 88,poz. 553 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zwartość alkoholu we krwi przekracza 0,5‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dcm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Analogicznie stan ten określono w art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.).
Wskazać należy, iż celem powołanego przepisu art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym jest ustalenie, czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem osoby, która prowadziła pojazd w stanie nietrzeźwości. W przypadku stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami starosta zobowiązany jest – na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy – wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzję taką starosta wydaje również w sytuacji, gdy kierujący nie podda się badaniom lekarskim w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ (na podstawie art. 140ust. 1 pkt 4 lit. b/ ustawy).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy pozwalał organom administracji publicznej przyjąć, że skarżący w dniu 27 kwietnia 2010 r., w miejscowości I., gmina O. kierował pojazdem (rowerem) w stanie nietrzeźwości. Na powyższe wskazuje uwierzytelniona kopia protokołu użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu z dnia 27 kwietnia 2010 r., z której wynika, że w trakcie trzech kolejnych badań, urządzenie wykazało zawartość alkoholu w wydychanym przez skarżącego powietrzu odpowiednio w wynikach 0.99 mg/dm3, 0,42 mg/dm3 i 0,32 mg/dm3. Na niekorzyść skarżącego przemawia również fakt, iż w dniu zdarzenia, bezpośrednio po przeprowadzonych badaniach na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu, nie kwestionował on ich wyników, nie żądał pobrania krwi i nie składał żadnych uwag do protokołu użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego. Z protokołu wynika ponadto, że skarżący oświadczył, iż w dniu zdarzenia o godzinie 12,00 spożywał alkohol (1 litr piwa). Powyższe dane zostały potwierdzone własnoręcznym podpisem skarżącego.
Dla ceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie ma istotnego znaczenia fakt, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w K. w sprawie skierowania na badania lekarskie została wydana z naruszeniem wskazanego wyżej 30 dniowego terminu, liczonego od daty zdarzenia.
Ze względu na rozbieżności istniejące w orzecznictwie sądowym w kwestii charakteru analogicznego terminu (instrukcyjny czy materialnoprawny), dotyczącego kierowania na badania psychologiczne na podstawie art. 124 ust. 1 pkt. 2 a/ ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 20 maja 2010 r., w składzie 7 sędziów, podjął uchwałę I OPS 12/09 następującej treści: "Termin do wydania przez organ kontroli ruchu drogowego decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne,o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.) jest terminem instrukcyjnym." Wobec identycznej konstrukcji terminu określonego w § 2 ust. 2 Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, uznać go także trzeba za instrukcyjny. W związku z tym przekroczenie tego terminu nie skutkuje utratą kompetencji właściwego organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.
W tym stanie rzeczy, organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały, że wystąpiły przesłanki skierowania skarżącego na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.s.a. oddalił skargę.