Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] roku – po rozpatrzeniu wniosku R. K. – na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] roku, wydaną przez Prezydenta Miasta C. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że R. K. w dniu [...] roku złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] roku, wskazując iż jest współwłaścicielką sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], a mimo to nie była powiadomiona o postępowaniu zakończonym w/w decyzją i w postępowaniu tym nie brała udziału.
Zdaniem organu właściciele nieruchomości przy ul. [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji przewidzianej do realizacji przy ul. [...], byli w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] zastępowani przez zarządcę nieruchomości [...] który w okresie od [...] roku do [...] r. reprezentował wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.
Nadto zdaniem organu wnioskodawczyni od dnia podpisania protokołu odbioru budynku przy ul. [...] znany był fakty, zrealizowania budynków na sąsiedniej posesji "zatem nie ma zastosowania również art. 148 kpa".
R. K. w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Podtrzymała stwierdzenie o braku swojego udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Nieruchomość ta posiadała urządzoną księgę wieczystą, w oparciu o którą organ powinien był ustalić właścicieli. Informację o właścicielach zawiera także prowadzona przez Prezydenta C. ewidencja gruntów i budynków. [...] wbrew twierdzeniom organu I instancji nie był zarządcą nieruchomości przy ul. [...], a co najwyżej administrował on tym budynkiem. W sposób oczywisty [...] nie reprezentował też właścicieli administrowanej nieruchomości ani nie działał w ich imieniu.
Nieuprawnionym jest więc twierdzenie Prezydenta C., iż w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] brał udział zarządca nieruchomości przy ul. [...].
Błędnie też uznano w kwestionowanej decyzji, iż odwołująca się uzyskała wiedzę o decyzji nr [...] w dniu podpisania protokołu odbioru budynku, bowiem czym innym jest wiedza o wybudowaniu obiektu, a czym innym wiedza o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę (tutaj decyzji nr [...]).
Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego odmowę wznowienia postępowania uzasadnia złożenie przez skarżącą wniosku w tym przedmiocie po terminie.
Odwołująca się jako przesłankę wznowienia postępowania wskazała przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia doręczenia decyzji.
Skoro odwołująca się w dniu [...] roku podpisała protokół zdawczo – odbiorczy w którego 37 pkt zapisano "przerwa między budynkami nr [...] a [...] (w budowie) wynosi [...] cm" to oznacza to, iż od [...] roku odwołująca się była świadoma prowadzonej budowy przy ul. [...] w oparciu o wydane pozwolenie na budowę.
W związku z tym wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] roku został złożony po terminie z art. 148 § 2 kpa.
Równocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] roku zostanie rozpatrzony przez Wojewodę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że już we wniosku o wznowienie postępowania podała, iż o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z dnia [...] roku dowiedziała się w dniu [...] roku.
Twierdzenie organu odwoławczego, iż z okoliczności wiedzy o prowadzonej budowie wypływa wniosek o wiedzy o decyzji o pozwoleniu na budowę jest za daleko idące i sprzeczne z prawem.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż w uzasadnieniu decyzji ostatecznej "szczegółowo wykazano brak podstaw z art.145 § 1 pkt 4 kpa do wznowienia postępowania" w sprawie zakończonej decyzją nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżanych do nich decyzji pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. W trakcie sprawowania tej kontroli nie są związane zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa).
Są natomiast zobowiązane do zastosowania środków przewidzianych ustawą w stosunku do wszystkich aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).
Stosując powyższe kryteria do zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji sąd stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Decyzje te zostały wydane na podstawie art. 149 § 3 kpa.
Decyzję taką to znaczy odmawiającą wznowienia postępowania organ może wydać jedynie w sytuacji złożenia wniosku po terminie określonym w art. 148 kpa oraz z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych.
Nie jest natomiast dopuszczalna odmowa wznowienia postępowania na skutek dokonania przez organ orzekający oceny wskazanej przez wnioskodawcę przesłanki z art. 145 § 1 i 145 a i uznania, że przesłanka ta w rzeczywistości nie zaistniała. Wynika to z art. 149 § 2 w związku z § 1 kpa. Dopiero wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1 art. 149) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy.
Organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] roku stwierdzając brak istnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, która jako przyczynę wznowienia podała wnioskodawczyni. W świetle wyżej przedstawionej argumentacji brak było w tej sytuacji prawnych możliwości podjęcia decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Decyzja organu I instancji została więc wydana z naruszeniem art. 149 § 3 w zw. z § 2 kpa.
Uzasadnienie decyzji nie daje podstaw do przyjęcia, iż jako drugą przyczynę odmowy wznowienia postępowania organ ustalił przekroczenie przez wnioskodawczynię terminu określonego w art. 148 § 2 kpa.
Organ powołał bowiem jedynie datę [...] roku, którą nosi protokół zdawczo – odbiorczy nieruchomości położonej przy ul. [...] nie będącą datą tożsamą z datą podpisania protokołu przez wnioskodawczynię. Nie wskazał daty złożenia wniosku o wznowienie i nie ustalił czy i kiedy termin z art. 148 § 2 kpa upłynął dla wnioskodawczyni. Twierdzenie organu "zatem nie ma zastosowania również art. 148 kpa" daje podstawę do przyjęcia, że upływ terminu do złożenia wniosku o wznowienie nie stanowił przyczyny odmowy wznowienia postępowania.
Z kolei organ odwoławczy w istocie utrzymał w mocy jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji, co w świetle kompetencji tego organu należy uznać za dopuszczalne, przy założeniu prawidłowego uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia.
Jako przyczynę odmowy wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ wskazał upływ terminu z art. 148 § 2 kpa do złożenia wniosku w przedmiocie wznowienia.
Stosownie do art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji i wynosi 1 miesiąc (§ 1).
Odmawiając wznowienia postępowania z uwagi na upływ terminu z art. 148 § 2 kpa organ jest zobowiązany wykazać w oparciu o zgromadzone dowody datę uzyskania przez wnioskodawcę wiedzy o decyzji i oczywiście datę złożenia wniosku.
Skarżąca twierdziła, że o decyzji z dnia [...] roku dowiedziała się [...] roku, kiedy to otrzymała kserokopię decyzji od [...]. Na tę okoliczność przedstawiła dowody: pismo [...] z [...] roku; list polecony [...] z [...]roku, pismo wnioskodawczyni do [...] z [...] roku. Nie można uznać, zdaniem składu orzekającego, by organ odwoławczy poprawnie zakwestionował datę wskazaną przez wnioskodawczynię jako datę uzyskania informacji o decyzji.
Skarżąca istotnie w dniu [...] roku podpisała protokół zdawczo – odbiorczy (noszący datę [...] roku) jednakże z zapisu pkt 37 tego protokołu można wnioskować jedynie o uzyskaniu przez nią w tej dacie wiedzy o budowie prowadzonej przy ul. [...]. Oczywistym jest, że wiedza o budowie nie jest równoznaczna z wiedzą o decyzji na podstawie której budowa jest prowadzona.
W związku z tym brak było podstaw do uznania, iż wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania z dnia [...] roku został złożony po terminie.
Tym samym również decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 kpa.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji powinien w pierwszym rzędzie przeprowadzić postępowanie co do zachowania przez wnioskodawczynię terminu z art. 148 § 2 kpa, przy uwzględnieniu zgromadzonych dowodów a także korespondencji [...] ze skarżącą (przyczyny podmiotowe i przedmiotowe bowiem w sprawie nie zachodzą). Jeżeli postępowanie w powyższym zakresie doprowadzi do wniosku, że termin do złożenia wniosku o wznowienie został zachowany należy wznowić postępowanie (art. 149 § 3), przeprowadzić postępowanie w zakresie wynikającym z art. 149 § 2 kpa i zakończyć je jedną z decyzji określonych w art. 151 kpa.
Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) orzeczono, jak w sentencji.