Uzasadnienie
A. A., po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł zwrócił się o zwolnienie z wpisu sądowego. Następnie, po otrzymaniu druku formularza PPF wystąpił zarówno o zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie fachowego pełnomocnika (radcy prawnego) z urzędu. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że ze względu na stopień komplikacji sprawy oraz zachowanie równości stron postępowania udział radcy prawnego uważa za niezbędny. Z treści formularza wynika, że skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę otrzymywanego w kwocie 1.500 zł brutto miesięcznie, mieszka w wynajmowanym lokalu o pow. 35 m2, bieżące koszty utrzymania wynoszą około 650 zł (czynsz najmu, opłaty za gaz, energię elektryczną oraz zakup niezbędnych lekarstw). Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał fakturę opiewającą na kwotę 272,65 zł obejmującą czynsz za lokal mieszkalny, dostawy wody oraz zaliczkę na c.o., rachunek za gaz (73,97 zł za miesiąc grudzień 2012 r.) oraz rachunek za energię elektryczną opiewający na kwotę 94,57 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Oceniając sytuację materialną A. A. uznano, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej kosztów sądowych albowiem skarżący rzeczywiści może mieć problemy z poniesieniem tego rodzaju wydatków. Jednakże jego sytuacja materialna nie jest na tyle ciężka, aby można było uwzględnić jego wniosek w całości, stąd też uznano, że brak jest podstaw do ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu.
Powyższe konstatacje oparto przede wszystkim na porównaniu dochodu wnioskodawcy z jego wydatkami. Pozwoliło ono stwierdzić, że skarżący rzeczywiście może mieć trudności w zdobyciu środków na opłacenie kosztów postępowania sądowego (przede wszystkim zaś wpisu od skargi), albowiem do jego dyspozycji pozostaje stosunkowo niewielka kwota. Konieczność szybkiego znalezienia środków na ten cel mogłaby dlań oznaczać rezygnację z zaspokojenia swoich potrzeb egzystencjalnych. Do jego dyspozycji pozostaje bowiem stosunkowo niewielka kwota, która musi wystarczyć mu na zakup żywności i innych środków podstawowego. Ocena sytuacji skarżącego nie pozwala jednak stwierdzić, że jest on osobą znajdującą się w wyjątkowo trudnym położeniu, co uzasadniałoby ewentualne uwzględnienie jego wniosku w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Uzasadnienia dla takiego wniosku nie może zaś stanowić fakt, że w ocenie wnioskodawcy sprawa jest skomplikowana.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.