Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Z. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.) dokonał interpretacji decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] r. dot. zmiany nazwiska z Z. na M. Zażalenie na ww. postanowienie datowane na dzień 12 sierpnia 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła A. M. (nazwisko używane przez składającą zażalenie – Z.). Wniosek o przywrócenie terminu został rozpatrzony odmownie odrębnym postanowieniem.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie.
W uzasadnieniu m. in. wskazano, że postanowienie organu I instancji doręczono pełnomocnikowi skarżącej na adres kancelarii w dniu 26 lipca 2016 r. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym strona została pouczona przez organ I instancji. Stronie przysługiwało zatem prawo wniesienia zażalenia do 2 sierpnia 2016 r. włącznie. Strona wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie 22 sierpnia 2016 r. (data nadania w placówce Poczty Polskiej), a więc 20 dni po upływie terminu określonego w art. 141 § 2 k.p.a. W treści zażalenia strona wprawdzie wskazała, iż 12 sierpnia 2016 r. zażalenie przesłała drogą e-mailową, jednak wskazany dokument elektroniczny nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 63 § 3a k.p.a. Ponadto wniesienie zażalenia 12 sierpnia 2016 r. - nawet gdyby spełniało przesłanki z art. 63 § 3a k.p.a. - stanowiłoby uchybienie siedmiodniowemu terminowi wskazanemu w art. 141 § 2 k.p.a. W związku z nieuwzględnieniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należało uznać że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.
Na powyższe postanowienie Wojewody [...] A. Z. złożyła skargę do WSA w Gliwicach. W skardze zarzuciła niezbadanie i nieustalenie prawidłowo stanu faktycznego sprawy. O wydaniu postanowienia dowiedziała się dopiero w dniu 5 sierpnia 2016 r. z rozmowy telefonicznej z pełnomocnikiem. Zażalenie wysłała e-mailem w dniu 12 sierpnia 2016 r. a następnie ponowiła je za pośrednictwem Poczty w dniu 22 sierpnia 2016 r. Zdaniem skarżącej mimo, iż była reprezentowana przez pełnomocnika, powinna wszystkie informacje otrzymywać bezpośrednio od organu, tym bardziej, że aktywnie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym. Zaniedbanie tego obowiązku jest naruszeniem zasad określonych w art. 7, 9, 10 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoją poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, wg art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W świetle art. 141 § 2 k.p.a., zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.
Należy podkreślić, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie (art. 40 §2 k.p.a.). Przepis art. 40 §2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (postanowienie SN z 9 września 1993 r., sygn. III ARN 45/93, OSNCP 1994, Nr 5, poz. 112). Ostatecznie za wybór pełnomocnika odpowiada strona postępowania administracyjnego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 1365/16).
Podobnie orzeczono w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 14 września 2016 r., sygn. I SA/Gl 941/15, gdzie stwierdzono, że ustanowienie pełnomocnika jest wyłącznie decyzją strony, która "przerzuca" niejako na niego niektóre swoje prawa i obowiązki. Tym samym strona musi zdawać sobie sprawę z tego, że zaniechania pełnomocnika odnoszą skutek w stosunku do niej.
Z powyższych powodów nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 9, 10, 11, 40 §2, 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym uzasadniały przepisy art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.