Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. użytkowej 40 m2. W skład majątku strony wchodzi również nieruchomość gruntowa o pow. 285 m2, na której usytuowany jest wspomniany budynek. Nadto wnioskodawca jest właścicielem trzech garaży, z których czerpie dochód z najmu w wysokości 650 zł miesięcznie. Wnioskodawca podał, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 5.000 zł. Poza wskazanymi wyżej dochodami z najmu nie ma innych źródeł przychodu, natomiast jego miesięczne wydatki obejmują opłaty za media (200 zł) oraz alimenty na syna w wysokości 450 zł miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał kopie umów najmu garaży, potwierdzenie nadania przelewu świadczenia alimentacyjnego oraz kopie rachunków za media.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Analiza sytuacji materialnej strony pozostawia zbyt wiele wątpliwości odnośnie realnego stanu majątkowego strony, co w konsekwencji nie daje podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Przede wszystkim odnotować trzeba, że cały, deklarowany przez stronę dochód z tytułu najmu posiadanych garaży mieszkalnych w całości pochłaniają bieżące wydatki. Powstaje więc oczywiste w takiej sytuacji pytanie, skąd skarżący czerpie środki na pokrycie pozostałych kosztów utrzymania (zakupu odzieży, wyżywienia itp.). Skarżący nie wyjaśnił tej okoliczności w najmniejszym stopniu, zaś doświadczenie życiowe wyklucza bezkrytyczne przyjęcie podanych przezeń informacji. W opisywanych okolicznościach sprawny strona albo uzyskuje wsparcie od niewykazanych osób trzecich w nieujawnionym rozmiarze albo posiada źródła dochodów, których nie podano w druku formularza. W obu przypadkach stoi to na przeszkodzie w uznaniu, iż spełnione zostały przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy.
Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.