Uzasadnienie
W dniu [...] r. H. Z. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu wskazał, że zamieszkuje wraz z synem A. Z., który sprawuje nad skarżącym opiekę, z uwagi na zły stan zdrowia skarżącego. Skarżący ma [...] lata i otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1080,87 zł miesięcznie. Natomiast A. Z. nie uzyskuje obecnie żadnego dochodu, poszukując pracy sezonowej, ubiega się o pomoc państwową na uruchomienie własnej działalności gospodarczej. Skarżący wraz z synem nie posiada żadnego majątku, poza zajmowaną przez siebie nieruchomością (wymagającą remontu) oraz łąką.
Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego z wpisu sądowego od skargi i oddalił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.
H. Z. w ustawowym terminie wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw, podkreślając, że jego syn nadał nie osiąga żadnego dochodu.
Z urzędu zauważyć wymaga, że skarżący wnosił już o przyznanie prawa pomocy w innych postępowaniach przed Sądem – ostatnio postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Sąd uwzględniając w całości wniosek skarżącego ustanowił dla niego adwokata z urzędu (sygn. akt IV SA/Gl 570/12).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego, stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 Ppsa, obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy została w stosunku do skarżącego spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego przez niego wniosku.
W świetle oświadczenia skarżącego, utrzymuje się on wraz z synem jedynie z emerytury skarżącego, której wysokość z pewnością nie może wystarczyć na pokrycie zarówno kosztów sądowych, jak i wszystkich wydatków dwóch dorosłych mężczyzn. Wydatki te są związane nie tylko z utrzymaniem domu (takie jak woda, energia, gaz), lecz mają również na celu zaspokajające podstawowych potrzeb, w postaci zakupu żywności i środków czystości. Dodatkowo należy mieć na uwadze problemy zdrowotne skarżącego, które mogą generować dodatkowe koszty, chociażby na zakup lekarstw.
Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie kwestionował wiarygodności oświadczenia skarżącego odnośnie jego sytuacji dochodowej, w szczególności kwestii zatrudnienia jego syna A. Z., mimo, że nie przedstawił on w niniejszej sprawie żadnych dokumentów na potwierdzenie podniesionych przez niego okoliczności. Zauważyć wymaga, że strona składając oświadczenie o swoim stanie rodzinnym, majątkowym oraz dochodach, zgodnie z pkt 13 urzędowego formularza wniosku PPF, oświadcza, że znana jest jej treść art. 233 § 1 Kodeksu karnego o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy. Zgodnie zaś z art. 249 Ppsa, przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Nie można przy tym nie uwzględnić stanowiska wypowiedzianego w powołanym na wstępie postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Gl 570/12), w którym Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia odnośnie starań A. Z. o dofinansowanie na uruchomienie działalności gospodarczej oraz jego sytuacji dochodowej. Brak jest jakichkolwiek powodów, dla których te same okoliczności należałoby teraz ocenić inaczej niż w tym postanowieniu.
Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, Sąd, działając w trybie art. 260 Ppsa, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.