Uzasadnienie
Pismem z 1 września 2019 r. P. C. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Gminy Nędza z 13 października 2016 r. nr XXXVI1-216-2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Łęg oraz na uchwałę z 13 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca. Skarżący zakresem swojej skargi uczynił działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11 położone w sołectwie Zawada Książęca oraz działki nr 12, 13 i 14 położone w sołectwie Łęg. Uchwałom powyższym zarzucił naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 143 tego Kodeksu w zakresie naruszenia prawa własności, naruszenie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej, art. 22 wyżej wymienionej Konstytucji.
Nadto zarzucił naruszenie jego interesu prawnego poprzez ukształtowanie sytuacji prawnej jego działek w sposób niezgodny z wymogami społeczno-gospodarczymi. W motywach skargi przybliżył argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Nędza wniósł o odrzucenie skargi. Jako uzasadnienie takiego stanowiska wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 7 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/GI 193/17 oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy Nędza z 13 października 2016 r. nr XXXVII-216-2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Łęg w odniesieniu do działek 13, 12 i 14. W kontekście drugiej z wymienionych uchwał Wójt Gminy Nędza wskazał, że uchwała ta mocą rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z 16 listopada 2016 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego i 29 marca 2017 r. Rada Gminy Nędza przyjęła uchwałę nrXLVII-26-2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę przedstawiono rozbudowaną argumentację przemawiającą za odrzuceniem wniesionej skargi.
Pismem z 27 grudnia 2019 r. skarżący wskazał, że po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi na skargę, kwestionuje uchwałę Rady Gminy Nędza z 29 marca 2017 r. nr XLVII-26-2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca. W piśmie tym zamieścił stosowną argumentację przemawiającą za uwzględnieniem jego skargi na tę uchwałę.
W trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem skarżący cofnął swoją skargę na uchwałę z 13 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca i oświadczył, że jego pismo z 27 grudnia 2019 r. traktować należy jako nową skargę na uchwałę z 29 marca 2017 r. nr XLVII-26-2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności rozważyć należy skargę skarżącego na uchwałę z 13 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. Nr 2325 ze zm.), sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż skarżący w trakcie rozprawy prowadzonej przed tutejszym Sądem w sposób skuteczny cofnął skargę na uchwałę z 13 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Mając, zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy umorzyć postępowanie sądowe w części dotyczącej skargi na uchwałę z 13 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Zawada Książęca.
Odrębnego rozważenia wymaga skarga na uchwałę Rady Gminy Nędza z 13 października 2016 r. nr XXXVII-216-2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Łęg w odniesieniu do działek 13, 12 i 14. Jak wynika to z odpowiedzi Wójta Gminy Nędza na przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/GI 193/17 oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy Nędza z 13 października 2016 r. nr XXXVI1-216-2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Łęg w odniesieniu do działek 13, 12 i 14. W tej sytuacji przywołać należy treść art. 101 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, Powyższego przepisu nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.
Taka treść przywołanego przepisu oznacza, że jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, to skarga na ten akt w zakresie objętym takim rozstrzygnięciem sądu jest niedopuszczalna i wówczas okoliczność ta wyczerpuje przesłankę odrzucenia skargi przewidzianą treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie dostrzec, że tutejszy Sąd wyrokiem z 7 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/GI 193/17 oddalił skargę na uchwałę Rady Gminy Nędza z 13 października 2016 r. nr XXXVII- 216-2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Łęg w odniesieniu do działek 13, 12 i 14. Skarżący wniósł skargę na tę samą uchwałę w tym samym zakresie, a zatem w sprawie tej występuje tożsamość przedmiotowa sprawy wynikająca z tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy tej samej uchwały, która już była przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd i co istotniejsze wniesiona skarga dotyczy tego samego zagadnienia, a mianowicie tych samych działek.
W świetle powyższego wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana przywołanym powyżej art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.