Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. orzeczono o wysokości obciążającej J. P. (dalej jako skarżąca) odpłatności za pobyt jej córki D. P. w domu pomocy społecznej w okresie od 1 marca do 31 marca 2020 r. i od 1 kwietnia 2020 r. - na czas nieokreślony. Nadto orzeczono o odmowie częściowego zwolnienia od ustalonych kwot odpłatności.
Decyzja ta zawierająca prawidłowe pouczenie co do możliwości i terminu wniesienia od niej odwołania została doręczona za pośrednictwem poczty do rąk córki skarżącej (jako dorosłego domownika) w dniu 2 czerwca 2020 r.
Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r., które wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w dniu 17 czerwca 2020 r., skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym z powołaniem się m.in. na treść art. 134 Kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej też jako SKO lub Kolegium) stwierdziło, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdziło, że zgodnie z prezentatą Biura Podawczego MOPS w B. odwołanie zostało złożone osobiście w dniu 17 czerwca 2020 r., z więc po upływie 14-to dniowego terminu od jego doręczenia, który upłynął 16 czerwca 2020 r., o którym skarżąca w decyzji organu pierwszej instancji została prawidłowo pouczona. Wnosząc odwołanie nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu, jak również nie podała istotnych przyczyn jego uchybienia. Zobowiązywało to organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a to przy jednoznacznej w tym względzie treści art. 134 Kpa.
We wniesionej na to postanowienie w ustawowym terminie skardze do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do merytorycznego rozpatrzenia.
Zarzuciła, że postanowienie to zostało oparte na błędnych ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu i w konsekwencji z naruszeniem art. 134 Kpa. Wniosła o dopuszczenie dowodu z pocztowego potwierdzenia nadania w dniu 16 czerwca 2020 r. listu poleconego skierowanego do Dyrektora MOPS w B. i potwierdzenia jego skutecznego doręczenia w dniu 17 czerwca 2020 r.
Zarzuciła, że wbrew stwierdzeniu powołanemu w zaskarżonym postanowieniu, odwołanie wniosła w dniu 16 czerwca 2020 r. za pośrednictwem poczty, a nie złożyła go osobiście w MOPS w dniu 17 czerwca 2020 r. Odwołanie zostało zatem w świetle treści art. 57 § 6 pkt 2 Kpa, wniesione w terminie i nie było potrzeby składania w takiej sytuacji wniosku o przywrócenie terminu. Sprawa powinna zatem zostać rozpoznana przez SKO merytorycznie.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdziło, że z akt nie wynika, aby odwołanie zostało wniesione droga pocztową.
Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ustawa p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie ostać się nie może, albowiem zostało wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa w zw. z treścią art. 57 § 5 pkt 2 Kpa. W konsekwencji nie można też odeprzeć zarzutu, że zostało wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 134 Kpa.
Przyjmując, że odwołanie zostało wniesione w dniu 17 czerwca 2020 r. poprzez złożenie go w tym dniu osobiście w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w B., SKO nie wzięło pod uwagę, że okoliczność ta nie wynika w jednoznaczny sposób z umieszczonej na odwołaniu prezentaty tego Ośrodka. Faktu wniesienia odwołania po terminie nie podniósł też organ pierwszej instancji przy przesyłaniu odwołania wraz z aktami sprawy, przy piśmie przewodnim z dnia 22 czerwca 2020 r., do którego nie dołączono też koperty, w której ewentualnie odwołanie mogło być przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego.
Biorąc pod uwagę treść w/w przepisów postępowania, Kolegium miało zatem obowiązek ustalić, czy rzeczywiście jak przyjęło, odwołanie zostało wniesione przez złożenie bezpośrednio w MOPS w B., czego jednak nie uczyniło. Nie zrobiło tego nawet po wniesieniu skargi, do której skarżąca dołączyła potwierdzenie nadania w ustawowym terminie listu poleconego, mającego zawierać zalegające w aktach odwołanie, które to potwierdzenie (wraz z dowodem doręczenia) należy traktować jako dokument urzędowy. Ustaleń tych Kolegium powinno uczynić w pierwszej kolejności przez zwrócenie się o wyjaśnienie tej kwestii do organu pierwszej instancji i ewentualnie w dalszej kolejności przez zwrócenie się w tym przedmiocie do wnoszącej odwołanie.
Biorąc powyższe pod uwagę zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy odniesie się SKO w pierwszej kolejności do powoływanych przez skarżącą dowodów nadania odwołania w dniu 16 czerwca 2020 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. W razie wątpliwości zwróci się też o wyjaśnienie tej kwestii do organu pierwszej instancji.
mr