Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 stycznia 2019 r. T. J. wniósł, za pośrednictwem pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta S. stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji I instancji.
O powyższym poinformowano Sąd w odpowiedzi na skargę z dnia 13 lutego 2019 r. Do akt dołączono również wspomnianą wyżej decyzję z dnia [...] r., która nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W realiach niniejszej sprawy Prezydent Miasta S. stwierdził wygaśnięcie decyzji I instancji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podstawę materialnoprawną decyzji, którą stwierdzono wygaśnięcie, stanowi art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwana u.p.z.p.), który - w ustępie pierwszym punkcie drugim stanowi: "organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji". Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 65 ust. 2 i 3 u.p.z.p.).
Należy w tym miejscu wspomnieć, iż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ma charakter czysto formalny. Pozostawianie decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi bowiem skutków materialnoprawnych dla strony. W sytuacji, w której po wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wszedł w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązują bowiem ustalenia tego planu, a nie decyzji.
Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.