Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał adwokat A.L. – z urzędu reprezentującej skarżącego P.F. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 27 listopada 2013 r.
W dniu 19 lutego 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika zawierające wniosek o uzupełnienie w/w postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że rozstrzygając o przyznaniu wynagrodzenia referendarz nie orzekł o całości wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż wniosek ten zawierał żądanie przyznania kosztów w maksymalnej wysokości.
Rozpoznając wniosek o uzupełnienie postanowienia referendarza sądowego zważono co następuje:
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten, na mocy art. 166 stosuje się do postanowień sądu, a z kolei na podstawie art. 258 § 3 P.p.s.a. do postanowień i zarządzeń referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu.
Odnosząc się do złożonego przez pełnomocnika skarżącego wniosku należało uznać, iż jest on bezzasadny. Żądanie uzupełnienia orzeczenia jest skuteczne jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie objęte wnioskiem nie zawiera wszystkich, wymaganych prawem elementów. Tylko wówczas możliwym jest wydanie postanowienia (lub wyroku, o ile wniosek o uzupełnienie dotyczy tej kategorii rozstrzygnięć) uzupełniającego. W przypadku analizowanego wniosku postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, co oznacza, że brak jest podstaw do jego uzupełnienia w takim zakresie, w jakim życzy sobie tego pełnomocnik strony.
Mając na względzie powyższe, na mocy art. 258 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. i art. 157 § 1 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.