Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 września 2019 r. A.F. i P.O. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej.
Jak wynika z akt sprawy organ pouczył skarżących, że na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd bada, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego, a wiec czy jest dopuszczalna. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.. U. z 201 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650 723,1000 i 1039) oraz k.p.a. postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W związku z powyższym skarga do sądu administracyjnego służy tylko na te decyzje, postanowienia, akty lub czynności, a także bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania, które zostały wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Kolegium, dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo- wychowawczej, wydane w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności takiej decyzji, a więc w oparciu o treść art. 159 k.p.a., co wynika w sposób jednoznaczny z uzasadnienia tego postanowienia. Ustalenia tego nie może podważać w żaden sposób błędnie powołany przez SKO w podstawie prawnej tego postanowienia art. 61 § 2 p.p.s.a., który przy jego wydawaniu nie mógł mieć zastosowania. Skoro jednocześnie postanowieniem tym odmówiono wstrzymania objętej postępowaniem nieważnościowym decyzji, to zgodnie z treścią art. 159 § 2 k.p.a. na przedmiotowe postanowienie stronom nie przysługiwało zażalenie. Ponieważ jednocześnie wskazanego postanowienia nie można uznać za kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, to nie przysługiwała na nie również skarga do sądu administracyjnego, o czym skarżący zostali prawidłowo przez SKO pouczeni.
Mając na względzie powyższe Sąd postanowił orzec jak w sentencji uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.