Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W.K. zwróciła się o ustanowienie adwokata z urzędu.
W druku formularza strona zaznaczyła, że jest osobą w podeszłym wieku ([...]lat), która zamieszkuje wraz z małżonkiem oraz córką w budynku mieszkalnym o pow. 100 m2. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem uzyskują świadczenia emerytalne w wysokości 2960 zł brutto miesięcznie. Na ich utrzymaniu znajduje się pełnoletnia, niepracująca córka. Rodzina skarżącej nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza okoliczności dotyczących stanu majątkowego W.K. pozwoliła stwierdzić, że jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługiwał na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że skarżąca co prawda dysponuje stałym źródłem dochodu (emerytura), nie mniej jednak jego wysokość, przy uwzględnienie stałych wydatków, nie pozwala na wygospodarowanie środków na potrzeby pokrycie kosztów sądowych. Łączny dochód w rodzinie wnioskodawczyni wynosi bowiem ponad 2900 zł brutto miesięcznie. Stałe wydatki kształtują się na poziomie około 1000 zł, (co ustalono w oparciu o dokumenty nadesłane przy wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych) zaś wśród nich znaczącą pozycję zajmuje koszt zakupu niezbędnych lekarstw. Stąd też uznano, że skarżąca może mieć realne problemy z pokryciem wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Dodatkowym argumentem przemawiającym za uwzględnieniem jej wniosku jest fakt, iż wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r. Sąd oddalił skargę. Wnioskodawczyni nosi się zaś z zamiarem zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, a obowiązujące przepisy przewidują w tym zakresie przymus adwokacko – radcowski. W tej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby doprowadzić do zamknięcia stronie drogi do sądu, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 3 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.