Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta G. przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w G. do załatwienia sprawę z wniosku P. F. pełnomocnika K. K. Dyrektora Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" z siedzibą w G. Wnioskiem tym inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta G. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wiaty przeznaczonej na składowanie materiałów budowlanych. Przedmiotowa wiata została samowolnie wybudowana w [...] r. na działkach [...],[...] obręb T. położonych przy ul. P. [...] w G. W piśmie przekazującym sprawę wskazano, że z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) zmianie uległa właściwość organów orzekających w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, stąd stosownie do art. 65 k.p.a. należało sprawę przekazać zgodnie z właściwością.
W związku z powyższym postanowieniem z dnia 17 listopada 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. podjął z urzędu wcześniej zawieszone przez niego, w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niego postępowanie w sprawie.
Zażalenie na to postanowienie wniósł K. K. domagając się rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie opisanego obiektu budowlanego w trybie przepisów Prawa budowlanego, które obowiązywały przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. zmieniającej Prawo budowlane. W uzasadnieniu zażalenia podniósł on, że mimo podjętych działań nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanej wiaty z powodu opieszałości Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta w G. W szczególności zaś nie poinformowano go o konieczności zawarcia umowy dzierżawy części nieruchomości na której jest posadowiona wiata. W konsekwencji będzie zmuszony w najbliższym czasie dokonać rozbiórki wiaty, bo nie stać go na uiszczenie bardzo wysokiej opłaty legalizacyjnej.
Zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wniósł także P. B. właściciel działek nr [...] li [...] sąsiadujących z nieruchomością, zabudowaną przedmiotową wiatą. Wskazał on, że z uwagi na przedłużające się postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wybudowanej samowolnie wiaty ma podstawy, aby wątpić w rzetelność postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. i oczekuje podjęcia zdecydowanych działań w tej sprawie.
Zaskarżonym postanowieniem Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wydane przez organ pierwszej instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 97 § 2 k.p.a., a w uzasadnieniu powtórzył w zasadzie argumentacje PINB. Organ odwoławczy wskazał także, że należało postanowienie o podjęciu postępowania oprzeć na przepisie art. 97 § 2 k.p.a. i skorygował w tym zakresie rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.
W skardze do sądu administracyjnego K. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa poprzez przyjęcie, że organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy stał się PINB, a nie organ architektoniczno – budowlany. Skarżący zarzucił także wydanie zaskarżonego postanowienie z naruszeniem art. 97 § 2 k.p.a. Ponadto błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i wreszcie przyznanie przymiotu strony postępowania P. B. chociaż nie wykazał on swojego interesu prawnego.
W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy zauważył, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie rozstrzyga merytorycznie sprawy oraz nie przesądza ostatecznej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem materialnym oraz nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Kontrola ta polega w szczególności na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa stosownie do przepisów zawartych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej poppsa, Sąd winien dokonać oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy. Jednocześnie należy podkreślić, że oceny powyższej Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w chwili wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 in initio poppsa).
Na wstępie przyjdzie stwierdzić, że kontrolowane postanowienia zostały wydane już po zmianie przepisów ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (art. 1 pkt 62). Mocą tej ustawy znowelizowany został z dniem 11 lipca 2003 r. m.in. art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stosownie zaś do tego przepisu zadania i obowiązki o jakich mowa m.in. w art. 59 (regulującym tryb udzielania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego) należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji.
Odnosząc się do zarzutów skargi przyjdzie stwierdzić, że co prawda w świetle art. 7 ust. 1 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tego aktu prawnego, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, jednak z zastrzeżeniem ust.
2. Zgodnie zaś z tym ustępem do postępowań – dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ – wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37 – 39 oraz – w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 – art. 1 pkt 41. Art. 7 ust. 4 cytowanej ustawy nowelizującej nakazuje wreszcie określać właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1 i 2 na podstawie jej przepisów. Tym samym skoro powiatowy inspektor nadzoru budowlanego stał się właściwym do rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, to ustała przesłanka uzasadniająca zawieszenie przez ten organ w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Wskazany przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w analizowanym przypadku ma natomiast miejsce tożsamość organów.
Nie jest zasadny także zarzut dopuszczenia do udziału w kontrolowanym postępowaniu właściciela nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z samowolnie zabudowaną przez skarżącego działką [...], Nieruchomość będąca własnością P. B. znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania wybudowanej wiaty, a to m.in. z uwagi na jej zalewanie wodami opadowymi.
Wreszcie Sąd nie mógł uwzględnić zarzutu skargi, że podjęcie postępowania w przedmiotowej sprawie w trybie znowelizowanych przepisów ustawy Prawo budowlane pociągnie za sobą "dotkliwą szkodę" dla skarżącego, bowiem zarzutu tego nie można w żadnym stopniu odnieść do kontrolowanego postanowienia, które jak celnie zauważył ŚWINB nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej.
W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 poppsa skargę oddalił.