Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu [...] r. Skarga natomiast została nadana na adres organu odwoławczego z uchybieniem terminu, tj. w dniu [...] r. W związku z powyższym wraz ze skargą pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu reprezentujący M. B. pełnomocnik podniósł, że doręczone mu postanowienie zawierało pouczenie, zgodnie z którym środkiem odwoławczym przysługującym stronie jest zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego w W. Pełnomocnik skarżącej wniósł więc w dniu [...] r. stosowne zażalenie, jednak jak wynika z odpowiedzi na skargę postanowieniem z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowanego w W. stwierdził jego niedopuszczalność.
Pełnomocnik skarżącej we wniosku podał również, że w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ma charakter ostateczny, zatem w takim przypadku stronie przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...] r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2012 r. uczestnikom postępowania doręczno odpisy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się do niego w terminie pięciu dni. Na powyższe nikt nie udzielił odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Jednakże - zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i z uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.) w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, a w ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona skarżąca spełniła warunki formalne wymienione w art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. Analizując natomiast argumenty podane przez pełnomocnika M. B. we wniosku z dnia [...] r. Sąd doszedł do przekonania, że wskazał on takie okoliczności, które wykluczają możliwość przypisania stronie winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Jak słusznie podkreślił pełnomocnik skarżącej powołując się na uzasadnienie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 późn. zm. - zwanej dalej KPA) błędne pouczenie w przedmiocie wniesienia odwołania, powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Jak wynika z wniosku oraz z odpowiedzi na skargę pełnomocnik strony skarżącej zastosował się do zawartego w zaskarżonym postanowieniu pouczenia i wniósł w określonym tam terminie stosowne zażalenie.
Biorąc pod uwagę treść przepisu art. 112 KPA w związku z art. 126 KPA Sąd uznał, że nie można przypisać stronie winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi, skoro strona zastosowała się do pouczenia o przysługującym jej środku zaskarżenia, a następnie w ustawowym terminie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, składając stosowny wniosek wraz ze skargę za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Błędne pouczenie co do sposobu zaskarżenia danego aktu należy uznać - zdaniem Sądu - za okoliczność wyłączającą winę także w sytuacji, gdy strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno brzmienie art. 112 KPA, który nie wskazuje, że należy go stosować jedynie w przypadku strony występującej w postępowaniu bez profesjonalnego pełnomocnika, jak również ogólna zasada zaufania do organów administracji wyrażona w art. 8 KPA (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. II FZ 321/10, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.