Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi A.N. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zażądał zwolnienia od kosztów sądowych. W treści wniosku skarżący podkreślił, iż osiąga dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego, w kwocie 5.500 zł (w innym miejscu określił dochód jako 5.000 zł), wywodząc, iż na jego utrzymaniu pozostaje małżonka oraz czworo dzieci (w tym troje pełnoletnich), na które uiszcza alimenty. Równocześnie oświadczył, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Podkreślił także, iż jest zadłużony z tytułu należności publicznoprawnych (wobec urzędu skarbowego i ZUS) oraz wskazał, że ponosi miesięcznie "opłaty za mieszkanie", w kwocie 2.050 zł, a także za przedszkole, w wysokości 1.200 zł.
Następnie, to jest pismem z dnia 10 września 2013 r., referendarz sądowy wezwał skarżącego o uprawdopodobnienie okoliczności ujętych we wniosku, a mianowicie o:
- - nadesłanie kopii zeznania podatkowego za rok 2012;
- - nadesłanie kopii orzeczenia sądowego, na podstawie którego jest on obowiązany do uiszczania alimentów na dzieci;
- - przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego, iż jego małżonka jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku;
- - udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się;
- - udokumentowanie zadłużenia względem ZUS i urzędu skarbowego.
W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upłynął w dniu 30 września 2013 r. skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku A.N. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) jest wykazanie niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.).
O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza zatem przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Nie budzi zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319).
Zważywszy powyższe uznano, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania albowiem strona nie uzupełniła oświadczeń, na które powołała się w swym wniosku ani nie nadesłała żadnych dokumentów, mogących potwierdzać okoliczności dotyczące jej sytuacji materialnej. Trzeba tu raz jeszcze zaznaczyć, że A. N. został do tego wyraźnie wezwany zarządzeniem z dnia 10 września 2013 r.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że doręczenie wezwania, o którym mowa wyżej nastąpiło na zasadach określonych w art. 73 p.p.s.a., to jest w trybie tzw. doręczenia zastępczego.
Zgodnie bowiem z przywołanym unormowaniem, w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi będącemu osobą fizyczną w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego czternastodniowego okresu.
W niniejszej sprawie wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku wysłane na wskazany przez A. N. - zarówno we wniosku jak i w skardze - adres (ul. [...],[...]-[...] G.) awizowano w dniu 16 września 2013 r. oraz powtórnie, w dniu 24 września 2013 r., a następnie zwrócono przesyłkę z adnotacją "nie podjęto w terminie" (vide: zwrócona przesyłka).
W świetle cytowanych wyżej uregulowań, skutek doręczenia omawianego wezwania nastąpił czternaście dni od pierwszego awizowania, a więc 30 września 2013 r., a co za tym idzie, siedmiodniowy termin wyznaczony na jego wykonanie upłynął z dniem 7 października 2013 r.
W terminie tym wnioskodawca nie ustosunkował się do powyższego wezwania w żaden sposób.
Tymczasem trzeba podkreślić, że uchylenie się strony od wykonania nałożonego na nią w toku postępowania obowiązku polegającego na złożeniu uzupełniających wyjaśnień odnośnie swojej sytuacji materialnej oraz przedstawieniu dokumentów obrazujących tę sytuację uniemożliwia uznanie złożonych przez nią oświadczeń za w pełni przekonujące i dlatego wyłącza możliwość przyznania jej rzeczonego dobrodziejstwa procesowego w żądanym zakresie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05).
W konsekwencji stwierdzić przyjdzie, że strona nie wykazała w sposób dostatecznie wiarygodny, aby nie była w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w swym koniecznym utrzymaniu a tym samym wymóg, o którym mowa w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. nie został w sprawie zachowany.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.