Uzasadnienie
"A" w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzewa.
W skardze z dnia 9 stycznia 2018 r. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie został on uzasadniony.
W związku z powyższym w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 marca 2018 r. wezwano skarżącą do wskazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 19 marca 2018 r. skarżąca wskazała, że poniesienie opłaty narazi ją na uszczuplenie finansowe oraz, że wysokość opłaty jest niemała. Ponadto, Fundacja jako uczestnik obrotu gospodarczego ponosi także inne zobowiązania finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe wynika z nieprzedstawienia przez skarżącą swojej sytuacji majątkowej, a nawet przybliżonego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez nią działalność, co uniemożliwia ocenę przez Sąd wpływu wykonania zaskarżonego aktu na sytuację strony. Lakoniczne stwierdzenie, że Fundacja jest uczestnikiem obrotu gospodarczego i ponosi w związku z tym inne zobowiązania finansowe nie jest wystarczającym przedstawieniem okoliczności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Innymi słowy skarżąca uniemożliwiła Sądowi ocenę, czy w istocie zagraża jej znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.
Na marginesie dodać wypada, że o zgodności zaskarżonego aktu z prawem Sąd rozstrzygnie na rozprawie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.