Uzasadnienie
Skarżący P. K. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Po otrzymaniu wezwania skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. W treści formularza wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz trójką dzieci, zamieszkując w lokalu o pow. 31 m2. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się jego rodziny jest dochód ze stosunku pracy uzyskiwany w kwocie 2490 zł brutto miesięcznie oraz świadczenie rentowe jego żony w kwocie 610 zł. Na wezwanie referendarza sądowego P. K. nadesłał dokumenty obrazujące jego sytuację materialną, w tym poziom uzyskiwanych dochodów oraz strukturę wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Poddając ocenie zgromadzone informacje z uwzględnieniem treści przywołanych wyżej przepisów ustalono, że wniosek P. K. zasługiwał na uwzględnienie.
Zestawienie wydatków przeznaczanych na utrzymanie się w rodzinie skarżącego pozwoliło ustalić, że kształtują się one na poziomie około 600 zł. Co do zasady ich wysokość oraz struktura nie budzą zasadniczych zastrzeżeń. Łączny dochód w rodzinie skarżącego kształtuje się na poziomie około 2500 zł netto miesięcznie, co przy uwzględnienie ilości członków rodziny (pięć osób) oznacza, że służy on zasadniczo zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Oceniając złożony wniosek pod uwagę wzięto również i to, że wnioskodawca posiada troje dzieci w wieku szkolnym, co wiąże się z niemałymi wydatkami związanymi z edukacją (zakup podręczników, przyborów, odzieży itp.).
Wobec tego oczekiwanie, że strona zapłaci wpis od skargi oraz poniesienie inne, ewentualne koszty postępowania mogłoby oznaczać, skarżący zmuszony zostanie do dokonania wyboru pomiędzy zaspokojeniem potrzeb bytowych swojej rodziny a poniesieniem daniny publicznej, co w istocie mogłoby doprowadzić do zamknięcia mu drogi do sądu.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.