Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że nie posiada wystarczających środków na poniesienie tego rodzaju wydatków. W druku formularza strona dokonała zestawienia stałych, miesięcznych kosztów utrzymania wskazując, że na energię elektryczną przeznacza około 100 zł, na zakup węgla 200 zł, na lekarstwa 300 zł, na gaz w butli – 50 zł, na telefon 100 zł, a na wizyty lekarskie około 100 zł. Z druku formularza wynika, że jedynym źródłem utrzymania się strony jest świadczenie rentowe uzyskiwane w kwocie 1252 zł miesięcznie, a w skład jej majątku wchodzi jedynie budynek mieszkalny o pow. 40 m2.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym.
Na gruncie niniejszej sprawy podane przez stronę informacje skłaniają do przychylenia się do złożonego przez nią wniosku i zwolnienia jej od kosztów sądowych.
Wpis od skargi, ze względu na jej przedmiot wynosi 200 zł. Mając na uwadze wysokość dochodu skarżącej, który strona zresztą udokumentowała przy piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2014 r. oraz strukturę i wysokość udokumentowanych dochodów stwierdzić trzeba, że uiszczenie takiej kwoty a także poniesienie innych, potencjalnych kosztów sadowych mogłoby stanowić dla strony zbyt duże obciążenie i zmusić ją do rezygnacji z zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Zarazem stwierdzić wypada, że zarówno zadeklarowana wysokość jak i przeznaczenie środków pieniężnych na cele związane z utrzymaniem się nie budzą zasadniczych zastrzeżeń, a tym samym nie znaleziono podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.