Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. Z. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści formularza wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją małżonką, zamieszkując w lokalu mieszkalnym o pow. 47,15 m2, a także jest współwłaścicielem (w ½) nieruchomości rolnej o pow. 4,35 a. Skarżący podkreślił, że nie dysponuje żadnym majątkiem, w tym oszczędnościami, papierami wartościowymi ani też przedmiotami o wartości przekraczającej 3.000 zł. Źródłem utrzymania się jego rodziny są dochody ze świadczenia przedemerytalnego skarżącego wysokości 902 zł brutto miesięcznie oraz emerytura jego małżonki, której wysokości skarżący nie zna ze względu na istniejącą rozdzielność majątkową z żoną. W formularzu podkreślono, że skarżący ma problemy z bieżącym pokrywaniem zobowiązań.
Na wezwanie referendarza sądowego W. Z. nadesłał dokumenty obrazujące sytuacje materialną jego rodziny, w tym rachunki za media, lekarstwa, czynsz za mieszkanie oraz harmonogram spłat rat zaciągniętych pożyczek.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dla oceny złożonego wniosku konieczną jest wszechstronna analiza okoliczności związanych z sytuacją materialną i osobistą strony.
W świetle przywołanych wyżej przepisów, uwzględniając powołane przez skarżącego okoliczności nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego przezeń wniosku. Dla przyznania prawa pomocy nie jest bowiem istotne, czy wnioskodawca pozostaje ze swoją małżonką w ustroju wspólności majątkowej, czy też nie. Zauważyć bowiem trzeba, że przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm. – por. art. 23, art. 25 i art. 27 cyt. ustawy) nakładają na małżonków obowiązek wzajemnej pomocy finansowej, co oznacza, że obejmuje on również wsparcie w razie konieczności poniesienia daniny o charakterze publicznoprawnym. Uchylając się od wskazania wysokości dochodów żony W. Z. uniemożliwił obiektywną weryfikację realnej sytuacji materialnej jego rodziny. Z przedstawionych dokumentów wynika jedynie, że bieżące koszty utrzymania się rodziny strony kształtują się na poziomie około 700 – 800 zł. Dochody skarżącego to z kolei kwota 775 zł miesięcznie.
Wszystkie przedstawione przez wnioskodawcę rachunki są wystawione na niego, co oznacza, że żona musi partycypować w kosztach bieżącego utrzymania. Wobec tego bez informacji na temat wysokości jej dochodów niepodobna stwierdzić, czy udzielenie przez nią wsparcia skarżącemu jest niemożliwe, a tym samym, czy zasadne byłoby uwzględnienie złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.