Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.F., K.F. i T.F. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.
Wniosek o sporządzenie uzasadnienia niniejszego wyroku złożyli jedynie skarżący T.F. i K.F. oraz uczestnik postępowania W.N.
Pełnomocnik skarżącej A.F. pomimo niedoręczenia jej uzasadnienia przedmiotowego wyroku, wniósł w dniu 22 października 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę kasacyjną od wyroku z dnia 26 lipca 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl jednak art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Jak wynika z powyższej regulacji, konieczną przesłanką skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji jest doręczenie stronie odpisu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Brak uzasadnienia pozbawia bowiem skarżącego możliwości racjonalnego sformułowania podstaw kasacyjnych, przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji.
W niniejszej sprawie skarżąca nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w związku z tym nie doręczono jej odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.
W tej sytuacji skargę kasacyjną należało na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucić jako niedopuszczalną z uwagi na niewyczerpanie ustawowego trybu wnoszenia skargi kasacyjnej.
O zwrocie uiszczonego wpisu w całości orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powołanej ustawy.