Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2014 r. ustanowiono dla skarżącego S. K. radcę prawnego z urzędu.
Na rozprawie, która miała miejsce w dniu 8 maja 2015 r. pełnomocnik strony wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały pokryte. Nadto, przed rozprawą złożył pismo procesowe, w którym dokonał wyliczeń ilości kilometrów przejechanych z miejsca zamieszkania do Sądu oraz z Sądu do siedziby kancelarii, wnosząc o przyznanie mu kosztów przejazdu na rozprawę w kwocie 95 zł.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego stąd też wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,2 zł.
Z treści art. 205 § 1 P.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Podkreślić trzeba, że analogiczna zasada nie została powtórzona w § 2 cyt. przepisu odnoszącego się do adwokatów i radców prawnych, a na mocy § 4 również do doradców podatkowych i rzeczników patentowych. Stosownie bowiem do art. 205 § 2 P.p.s.a do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wydatki związane z dojazdem pełnomocnika do Sądu nie zaliczają się jednak ani do kosztów sądowych ani też do kosztów nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Nie zostały również wskazane w § 2 cyt. przepisu tak jak ma to miejsce w odniesieniu do nieprofesjonalnych pełnomocników strony, o których mowa w § 1. Mając na względzie, że przywołany przepis zawiera w sobie zamknięty katalog okoliczności, w których fachowy pełnomocnik strony może ubiegać się o przyznanie mu środków z budżetu Państwa, nie można czynić w tym zakresie wyłomu, co oznacza, że nie można uwzględnić wniosku fachowego pełnomocnika o przyznanie mu zwrotu kosztów dojazdu do Sądu.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.