Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Starosta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., mocą którego uchylono rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] orzekając jednocześnie o pozytywnym uzgodnieniu zmian dotyczących zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej podnosząc między innymi, że wnoszącym skargę jest organ administracji publicznej wydający rozstrzygniecie w pierwszej instancji, który nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia aktu wydanego w toczącym się postępowaniu przez organ drugiej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., że skarga Starosty [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W myśl bowiem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, a także organizacja społeczna - w przypadkach określonych w powołanym przepisie. Interes prawny należy rozumieć jako związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z konkretnej norm prawa materialnego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Organ wydający akt w postępowaniu administracyjnym, nawet w przypadku, kiedy jego rozstrzygnięcie zostało uchylone, nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy.
W konsekwencji nie ma on również prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję podjętą w tym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10; dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożył Starosta [...],co wynika wyraźnie z oznaczenia strony skarżącej w nagłówku skargi z dnia [...] r. Podkreślić w tym miejscu należy, że Starosta [...] działając jako organ pierwszej instancji wydał w tym postępowaniu administracyjnym postanowienie z dnia [...] r., nr [...]. Tym samym Starosta [...] występował tutaj w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie.
Zatem nie ma on interesu prawnego w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., a to wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktu wydanego w toku instancyjnym przez organ odwoławczy. Zauważyć bowiem należy, że dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie: skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji). Postępowanie sądowoadministracyjne może być natomiast uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2293/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając to na uwadze Sąd postanowił orzec jak w sentencji uznając skargę Starosty [...] o za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.