Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy B. M. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza podała, że zamieszkuje wraz z małżonkiem oraz czwórką dzieci (dwoje studiujących, dwoje uczących się) w lokalu mieszkalnym o pow. 110 m2. W skład jej majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 0,7 ha. Skarżąca zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jej rodziny jest świadczenie emerytalne małżonka strony w wysokości 3200 zł brutto miesięcznie oraz jej wynagrodzenie za pracę w wysokości 2000 zł brutto. Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała dokumenty obrazujące wydatki związane z utrzymaniem się (opłaty za energię elektryczną, gaz oraz usługi telekomunikacyjne – dostęp do internetu), a także dokumenty obrazujące wysokość dochodów netto – skarżącej i jej małżonka.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku oraz nadesłanych później dokumentów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego przez stronę wniosku.
Przede wszystkim łączny dochód w rodzinie skarżącej to kwota 4155 zł (wynagrodzenie za pracę B. M.– 1455 zł netto i świadczenie emerytalne jej małżonka – 2701 zł netto). Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie około 1100 zł i składają się na nie wydatki na gaz (w kwocie 810 zł miesięcznie – przynajmniej za marzec br.), opłaty za prąd (225 zł w ujęciu miesięcznym) oraz opłaty za internet (49 zł miesięcznie). Z powyższego wynika więc, że do dyspozycji rodziny skarżącej pozostaje 3.000 zł. Mając świadomość, że utrzymanie sześcioosobowej rodziny oznacza niemałe wydatki, nie można z pola widzenia tracić faktu, iż wpis od skargi ma charakter daniny publicznoprawnej a wobec tego oczekiwać trzeba, że obowiązek jej poniesienia będzie miał pierwszeństwo przed innymi wydatkami. Zważyć trzeba, że wpis od skargi wynosi w niniejszej sprawie 300 zł – stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a wiec stanowi 1/10 środków pozostających do dyspozycji jej rodziny.
Co więcej, jest to zasadniczy wydatek, jaki na obecnym etapie postępowania strona zobowiązana jest ponieść. Poniesienie tego rodzaju wydatku nie zachwieje sytuacją materialną strony, a nie wykazała ona aby istniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające odstąpienie od realizacji tego obowiązku np. ze względu na potrzebę leczenia.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.