Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. Referendarz sądowy przyznał W. B.- zgodnie z wnioskiem - prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący przebywając w zakładzie karnym ma ograniczone możliwości zatrudnienia, nie dysponuje również żadnym majątkiem, którego zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia powyższego orzeczenia skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym na podstawie art. 252 § 2 oraz art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) strona została wezwana do wypełnienia i nadesłania do tutejszego Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonego na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W przesłanym w wyznaczonym terminie formularzu, gdzie skarżący wniósł o ustanowienie adwokata, złożono oświadczenie, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do pierwszej grupy inwalidów bez prawa do renty, nie jest odpłatnie zatrudniony w zakładzie karnym, gdzie obecnie przebywa, a stan jego konta depozytowego jest zerowy, co zostało potwierdzone załączonymi do wniosku dokumentami (wpisem z treści orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 25 października 1996 r. oraz zaświadczeniem z dnia 28 kwietnia 2014 r., wystawionym przez Zakład Karny w R.).
Dodatkowo skarżący podał, że nie ma rodziny, nie posiada także nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3 000,00 EUR (trzy tysiące euro).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania wniosku w pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że w niniejszym postępowaniu złożono już wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, a wydane w tym przedmiocie orzeczenie do chwili obecnej zachowało swą prawną moc. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. przyznano bowiem skarżącemu prawo pomocy zwalniając go od kosztów sądowych w całości. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji obecny wniosek, choć strona wniosła jedynie o ustanowienie adwokata, winien być rozpatrywany niejako łącznie z poprzednim, a zatem należy go ocenić pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W tym miejscu podkreślić należy, że zasadą jest obowiązek ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Natomiast intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja ta, stanowiąca wyjątek od powyższej, ogólnej zasady, może być stosowana w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W tym przypadku - stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Analiza sytuacji materialnej W. B. prowadzi do przekonania, że została spełniona przesłanka przewidziana w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem jego wniosek z dnia 28 kwietnia 2014 r. zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w R., gdzie nie jest zatrudniony, nie posiada także środków pieniężnych na koncie depozytowym prowadzonym przez ten Zakład. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie uzyskuje on dochodów z jakichkolwiek źródeł, nie posiada żadnego majątku, a stan jego zdrowia uzasadniał zakwalifikowanie go do pierwszej grupy inwalidów. Zdaniem Sądu sytuacja materialna skarżącego pozwala na przyjęcie, że nie jest on zdolny ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.