Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu zażalenia "A" S.A. w W. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta S. postępowania w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położną w J., przejętą z mocy prawa na rzecz Gminy J., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 37 § 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej KPA), wydał postanowienie z dnia [...] r., nr [...], zgodnie z którym Prezydentowi Miasta S. został wyznaczony dodatkowy termin do załatwienia sprawy. W postanowieniu tym zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).
Pismem z dnia 15 października 2012 r. Miasto J. reprezentowane przez upoważnionego przez Prezydenta Miasta J. pełnomocnika ds. rozwoju wniosło za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie art. 7 KPA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie złożone do Wojewody [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta S. oparte było na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie zaś do treści art. 37 § 2 K.p.a. właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 K.p.a., nie jest ono bowiem wnoszone celem zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej. Środek ten przysługuje stronie postępowania w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 K.p.a. W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia.
Postanowienie to jest zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczącego poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzyga ono o istocie sprawy. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, nie przysługuje też na nie prawo wniesienia zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r.; sygn. akt II OSK 469/09 [w:]CBOSA).
Reasumując należy wskazać, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 Kp.a. nie służy na nie zażalenie, nie jest to również, postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach. W tej sytuacji należy stwierdzić, że postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Na marginesie należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie dotyczące sposobu jego zaskarżenia, które jednak nie umożliwia zaskarżenia aktu administracyjnego w sytuacji, kiedy na ten akt nie przysługuje z mocy prawa środek zaskarżenia. Rozpoznanie skargi wniesionej z uwzględnieniem błędnego pouczenia stanowiłoby naruszenie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.