Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu zażalenia "A" S.A. w W. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta S. postępowania w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położną w J., przejętą z mocy prawa na rzecz Gminy J., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 37 § 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej KPA), wydał postanowienie z dnia [...] r., nr [...], zgodnie z którym Prezydentowi Miasta S. został wyznaczony dodatkowy termin do załatwienia sprawy. W postanowieniu tym zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W dniu [...] r. Miasto J. reprezentowane przez upoważnionego przez Prezydenta Miasta J. pełnomocnika ds. rozwoju wniosło za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie art. 7 KPA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie złożone do Wojewody [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta S. oparte było na podstawie art. 37 § 1 KPA. Stosownie zaś do treści art. 37 § 2 KPA właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 KPA, nie jest ono bowiem wnoszone celem zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej. Środek ten przysługuje stronie postępowania w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 KPA.
Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 KPA jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego, a złożenie zażalenia w tym trybie stanowi warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie należy ono do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 KPA nie służy na nie zażalenie, nie jest to również, jak wskazano powyżej, postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach.
Na marginesie należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie dotyczące sposobu jego zaskarżenia, które jednak nie umożliwia zaskarżenia aktu administracyjnego w sytuacji, kiedy na ten akt nie przysługuje z mocy prawa środek zaskarżenia. Rozpoznanie skargi wniesionej z uwzględnieniem błędnego pouczenia stanowiłoby naruszenie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.