Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w C. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej "k.p.a.", uznało wniesione przez A. S. zażalenie (zatytułowane skarga na bezczynność) na niezałatwienie w ustawowym terminie przez Burmistrza Miasta K. sprawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "obrocie złomem" na działce o nr ewid. [...], położonej w K. przy ul. [...] - za nieuzasadnione.
Pismem z dnia [...] r. A. S. złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skargę między innymi na powyższe rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę organ wystąpił o jej odrzucenie, podnosząc że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie od którego nie przysługuje środek zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu pisma skarżącego z dnia [...] r. Przedmiotowe pismo organ potraktował zgodnie z jego treścią jako zażalenie na przewlekłe prowadzenie oraz niezałatwienie w ustawowo określonym terminie przez Burmistrza Miasta K. dwóch postępowań administracyjnych, w tym sprawy środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji.
Stosownie do treści art. 37 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 k.p.a. Nie jest ono bowiem wnoszone celem zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej. Środek ten przysługuje stronie postępowania w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 k.p.a. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego, a złożenie zażalenia w tym trybie stanowi warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.
Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a., nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie należy ono do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 k.p.a. nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również, jak wskazano powyżej, postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Brak jest także podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach.
Nadto Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że postanowienie to, nie może być zaliczane do katalogu aktów wydawanych przez organy lub czynności organu, które mogą podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga A. S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ma wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1084/12, z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 619/12, z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09). Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Sytuacja taka ma miejsce zdaniem Sądu w szczególności, kiedy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co jak wykazano nastąpiło w niniejszym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O odmowie przyznania prawa pomocy w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 247 p.p.s.a.
Na marginesie należy wskazać, że skargi A. S wniesione pismami z dnia [...] r. zostały rozdzielone na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 listopada 2012 r. oraz z dnia 15 stycznia 2013 r. Wobec powyższego toczą się cztery odrębne postępowania sądowoadministracyjne dotyczące:
- 1) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...], będące przedmiotem zawisłej sprawy;
- 2) postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...], prowadzone pod sygn. akt II SA/Gl 1428/12;
- 3) bezczynności w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, prowadzone pod sygn. akt II SAB/Gl 2/13;
- 4) bezczynności Burmistrza Miasta K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej warunków zabudowy terenu, prowadzone pod sygn. akt II SAB/Gl 3/13.
Skarga na postanowienie wymienione w punkcie 2 została skierowana na posiedzenie niejawne, podobnie jak w niniejszym postępowaniu, natomiast skargom na bezczynność Burmistrza Miasta K. zostanie nadany odpowiednio dalszy bieg w związku z zainicjowaniem postępowania w sprawie prawa pomocy.