Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.
Przy swojej skardze z dnia [...] r. M. W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że konsekwencją realizacji tego rozstrzygnięcia będzie wyrządzenie jej znacznej szkody oraz powstanie trudnych do odwrócenia skutków związanych z rozbiórką części obiektu budowlanego.
W ocenie Sądu powołane przez stronę okoliczności oraz fakt, że decyzja dotyczy wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce części obiektu budowlanego uzasadnia przychylenie się do wniosku M. W. Pamiętać bowiem trzeba, że co do zasady orzeczenie nakazu rozbiórki rodzi dla adresata takiej decyzji skutki nieodwracalne, a przynajmniej trudne do odwrócenia. W razie ewentualnego uwzględnienia skargi, czego na obecnym etapie postępowania nie sposób stwierdzić, może okazać się, iż nie było podstaw do nakazania rozbiórki, wobec czego może powstać kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów i może okazać się trudne do realizacji.
Dodatkowo wskazać trzeba, że żaden z uczestników postępowania sądowego nie powołał się na okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie odmiennego stanowiska, zaś zdaniem Sądu czasowe utrzymanie istniejącego stanu rzeczy nie stanowi zagrożenia dla interesu publicznego.
Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.