Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 września 2019 r. pełnomocnik "B." Sp. z o.o. z siedzibą w K. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w C. Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa hali produkcyjno- magazynowej z pozostałymi obiektami i infrastrukturą techniczną na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu i związanych z tym podzespołów dla pojazdów elektrycznych - na działce ewidencyjnej 1 oraz częściowo na działce ewidencyjnej nr 2, 3, 4 obręb [...] C., jednostka ewidencyjna C. - miasto". Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, poświadczoną przez właściwy organ oraz kopię mapy ewidencyjnej obejmująca przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz wypis z ewidencji gruntów.
Na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Burmistrz C. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Zarządu Zlewni [...] w K. o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, a także obwieszczeniem z tego dnia powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze złożoną dokumentacją.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. opinią z dnia [...] r., a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] r. stwierdzili konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Z kolei Państwowe Gospodarstwo Wodne Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. pismem z dnia [...] r. wydało opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określając jednocześnie warunki realizacji przedsięwzięcia.
Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz C. stwierdził za zasadne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Pełnomocnik inwestora przedstawił wymagany raport w dniu 6 grudnia 2019r., stąd pismami z dnia [...] r. organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o opinię dla realizacji planowanego przedsięwzięcia.
Pismem z dnia 29 listopada 2019 r. z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia wystąpiło Towarzystwo "A." z siedzibą w O. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. dopuścił Towarzystwo do udziału na prawach w przedmiotowym postępowaniu.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia [...] r. wezwał inwestora do przedstawienia wyjaśnień i uzupełnień w dokładnie wymienionych kwestiach, w tym m.in.: w zakresie oddziaływania na jakość powietrza, oddziaływania akustycznego, rozwiązań chroniących środowisko na etapie budowy oraz w zakresie uszczegółowienia opisu przedsięwzięcia. Wskazane przez ten organ wymagania zostały spełnione i przesłane do pełnomocnika inwestora celem uzupełnienia złożonego wniosku. Wymagane uzupełnienie zostało przedstawione organowi w dniu 26 lutego 2020 r.
W toku postępowania grupa mieszkańców z pobliskich ulic C. złożyła swoją opinię do przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko, zgłaszając jednocześnie swoje zastrzeżenia do planowanego przedsięwzięcia.
Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2020 r. Stowarzyszenie "C." z siedzibą w C. wniosło o wyrażenie zgody na przedstawienie poglądu w sprawie, na co organ postanowieniem z dnia [...] r. wyraził zgodę.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określił warunki, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w piśmie z dnia [...] r. pozytywnie zaopiniował realizację planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych.
W konsekwencji powyższego Burmistrz C., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt4 art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 3 ust. 1 pkt 17, pkt 52b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.
71) i art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19... decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali produkcyjno- magazynowej z pozostałymi obiektami i infrastrukturą techniczną na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu i związanych z tym podzespołów dla pojazdów elektrycznych - na wskazanych działkach".
W decyzji tej określił warunki do zaakceptowania na etapie realizacji przedsięwzięcia oraz na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. Wskazał, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić ściśle określone i wymienione w punkcie III decyzji wymagania dotyczące ochrony środowiska. Nie stwierdził potrzeby przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, ale podkreślił obowiązek zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz stwierdził konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz przedstawił przebieg postępowania, wskazał na współdziałanie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w B. Podkreślił niezadowolenie z inwestycji mieszkańców sąsiednich ulic, którzy sprzeciwili się planowanemu przedsięwzięciu i wydaniu dla tej inwestycji decyzji środowiskowej. Wyjaśnił, że brak jest podstaw do przeprowadzenia, wnioskowanej przez mieszkańców, rozprawy administracyjnej w sprawie, przy czym dodał, że zostali oni powiadomieni o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Odnosząc się do kwestii nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wyjaśnił, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania ma na celu określenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, w tym identyfikację zagrożeń, jakie mogą wystąpić w związku z jego realizacją. Nie powoduje ona żadnych skutków prawnorzeczowych, nie upoważnia również do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego wobec przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia. Stąd też ze względu na swoją treść decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie nadaje się do wykonania.
Dalej organ przyznał, że w toku postępowania strony oraz Stowarzyszenie "C.", powołując się na opinię J. T. podniosły, iż zebrane w sprawie dokumenty i materiały nie dają podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w związku z tym wnieśli o przekazanie raportu i jego uzupełnienia Inspektorowi Sanitarnemu w B. celem zajęcia stanowiska. W odpowiedzi na te działania inwestor w piśmie z dnia 25 maja 2020 r. wyraził swoje stanowisko, wskazując na prawidłowość raportu i jego uzupełnienia oraz podkreślając brak uzasadnienia do nałożenia obowiązku zaprojektowania urządzeń ograniczających emisję (proponowanych w opinii J. T.).
Organ wskazał, że w decyzji podał wymagania dotyczące ochrony środowiska (w punkcie III decyzji), które należy uwzględnić w projekcie budowlanym. Podkreślił, że przewidziano obowiązek wykonania wału ziemnego na granicy (o długości 400m i wysokości 6m) obsadzonego zielenią niską i wysoką. Nasadzona zieleń izolacyjna ma na celu zminimalizowanie oddziaływania akustycznego na sąsiadujące tereny, podlegające ochronie akustycznej.
Z kolei w punkcie VII decyzji zobowiązano inwestora do przeprowadzenia analizy porealizacyjnej dla planowanego przedsięwzięcia.
Organ odwołując się do treści art. 82 ust. 2 ustawy stwierdził, że wydając decyzję środowiskową może stwierdzić konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, ale tylko wówczas, gdyby w otrzymanym wniosku zostały dokonane zmiany w stosunku do wniosku wykorzystanego do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli gdy przedsięwzięcie może nie spełnić wymagań określonych w tej decyzji.
Wyjaśnił, że w toku postępowania zgromadził niezbędny materiał dowodowy, powiadomił strony o możliwości zapoznania się z nim wyznaczając termin, który zakończył się w dniu [...] r. Złożone w toku postępowania wnioski i zapytania przedstawione zostały inwestorowi, który się do nich odniósł.
Organ potwierdził, iż planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 17, pkt 152b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79). Ma ono zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy przepisu przejściowego (tj. § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Organ przedstawiając planowaną inwestycję przedstawił dokładnie, gdzie będzie realizowana i na czym będzie polegała, podkreślając, że dla inwestycji uzyskano już pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych w (wylotów kanalizacji deszczowej) oraz na korzystanie w ramach usług wodnych (odprowadzenie do rowu wód opadowych i roztopowych), a w dniu [...] r. inwestor uzyskał już pozwolenie na budowę dwóch hal [...] i [...] z zapleczami socjalno-biurowym wraz z wewnętrznymi instalacjami, pompownią ze zbiornikiem wody ppoż., trzech budynków portierni, zbiorników retencyjnych na wody opadowe, bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe oraz parkingów dla samochodów osobowych, dostawczych i autobusów, dróg wewnętrznych i muru oporowego na działach nr 4, 2, 3 i 1.
W styczniu 2020 r. przystąpiono do prac budowlanych, przygotowując zaplecze budowy- i niwelację terenu. Podczas pierwszego etapu realizacji budowy inwestor zobowiązany jest do przestrzegania warunków prowadzenia prac budowlanych określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r., oraz w punkcie I 2 niniejszej decyzji.
Analizowane przedsięwzięcie będzie związane z dostosowaniem hali [...] i związanych terenów do przewidywanej działalności zakładu produkcyjnego.
Organ stwierdził, że eksploatacja przedsięwzięcia będzie stanowić źródło emisji zanieczyszczeń pyłowo- gazowych do powietrza- (niezorganizowaną ze spalania paliw w pojazdach związanych z przedsięwzięciem oraz zorganizowaną - ze spalania paliwa w zakładowej kotłowni). Część operacji technologicznych uznawanych jest jako nieemisyjne lub niskoemisyjne. Stosowanie niektórych preparatów chemicznych (żywice, utwardzacz, preparat czyszczący) będzie wymagało zastosowania odciągów, co stanowić będzie zorganizowane źródło emisji do powietrza. Przedstawiona w dokumentacji ocena wpływu przedsięwzięcia na jakość powietrza wykazała, że spełnione będą standardy powietrza oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu określone w przepisach prawa.
W fazie eksploatacji prowadzone będą procesy, w których stosowane będą preparaty zawierające lotne związki organiczne. Stąd eksploatowana instalacja winna posiadać pozwolenie na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza, określające standardy emisyjne, jakie winny być dotrzymane. Nałożono też na inwestora zastosowanie urządzeń oczyszczających o skuteczności oczyszczania powietrza powyżej 90%.
Teren planowanej inwestycji oraz tereny w bezpośrednim otoczeniu objęte są zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. Oznaczone są symbolem 2PU - tj. jako tereny produkcyjno- usługowe. Planowana inwestycja znajduje się w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy mieszkaniowo- usługowej.
Z przedłożonych obliczeń wynika, że planowane zamierzenie nie będzie znacząco oddziaływać na tereny podlegające ochronie akustycznej- tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo- usługowej. Podkreślono, że sposób lokalizacji obiektu, budowa wału ziemnego, zastosowana zieleń izolacyjna wpłyną na fakt, iż nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu (50dB dzień i 40 dB noc dla zabudowy mieszkaniowej oraz 55 dB dzień i 45 dB nocą dla zabudowy mieszkaniowo - usługowej). W decyzji i raporcie przedstawiono dokładne wyliczenia i rozkład na pory dnia emisji hałasu.
Dla projektowanego przedsięwzięcia nie przewidziano urządzeń czyszczących na kanalizacji deszczowej (ich realizacja wynika z decyzji z dnia [...] r.). Zakład nie będzie źródłem ścieków przemysłowych (produkcyjnych). Zbiorniki bezodpływowe służyć będą gromadzeniu ścieków sanitarnych. Mogą natomiast powstawać odpady z produkcji, odpady komunalne segregowane, odpady z remontów, konserwacji urządzeń i inne. Wszystkie odpady będą magazynowe czasowo aż do momentu ich odbioru przez firmy posiadające stosowne pozwolenia.
Nadto Burmistrz Miasta stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne realizowane będzie poza terenami podlegającymi ochronie na postawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Analizowane przedsięwzięcie nie będzie mieć znaczącego wpływu na warunki klimatyczne gminy. Będzie zaprojektowane i eksploatowane w taki sposób, że nie przyczyni się do pogłębiania zmian klimatu.
Prowadzona oraz planowana działalność nie kwalifikuje się jako zakład o zwiększonym bądź dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w myśl ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Reasumując organ stwierdził, że celem dokonania weryfikacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na etapie eksploatacji stwierdzono konieczność sporządzenia analizy porealizacyjnej dla planowanego przedsięwzięcia.
Pismem z dnia 3 lipca 2020 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyło Towarzystwo "A." z siedzibą w O., wnosząc o uchylenie decyzji Burmistrza C. W uzasadnieniu stwierdziło, iż w związku ze sprzeciwem grupy mieszkańców należało w sprawie wydać decyzję odmowną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji W uzasadnieniu stwierdziło, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zawarte w tej ustawie przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują lub mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Stąd postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Postępowanie to dotyczy zatem dopiero przedsięwzięcia planowanego i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku.
Przedmiotem niniejszego postepowania jest przedsięwzięcie polegające na budowie hali produkcyjno- magazynowej na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu do pojazdów elektrycznych. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że jest to inwestycja kwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisk (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 17, pkt 52b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla której może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko).
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji po uzyskaniu opinii organów współdziałających -tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ustając zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Dokument ten ma charakter dokumentu prywatnego, któremu ustawa nadaje szczególną moc dowodową. Raport powinien zawierać kompleksową i rzetelną ocenę przedsięwzięcia oraz analizę aspektów jego funkcjonowania z odniesieniem się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach.
Zakres treści raportu wyznaczają art. 66 i art. 67 ustawy. Raport jest jednym z najistotniejszych elementów warunkujących prawidłową ocenę oddziaływania na środowisko (co wynika z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE L z 2012 r., nr 26, s.1). W ocenie Kolegium Raport sporządzony w niniejszej sprawie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 66 ustawy. Uwzględnia on stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. ‘ Z przedstawionych w raporcie oddziaływań wynika, że przeprowadzona analiza wpływu przedsięwzięcia uwzględniająca wielkość oraz zasięg oddziaływania inwestycji w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu nie wykazała przekroczenia wartości dopuszczalnych.
Odnosząc się do argumentu odwołania o uciążliwości inwestycji, Kolegium podkreśliło, że w zasadzie każda inwestycja jest potencjalnym źródłem jakiejś emisji (gazów, pyłów, hałasu) do środowiska. Rolą decyzji środowiskowej jest określenie warunków realizacji tej inwestycji w taki sposób, aby nie była źródłem ponadnormatywnej emisji tzn. aby emitowane substancje nie przekroczyły norm określonych w aktach wykonawczych ustawy Prawo ochrony środowiska.
Kolegium stwierdziło, że w raporcie wyczerpująco zdefiniowano zagadnienia problemowe oraz zagrożenia wynikające z realizacji inwestycji i przedstawiono warunki służące łagodzeniu i minimalizacji potencjalnego oddziaływania. Organ podkreślił, że w przypadku uznania, iż raport ten jest zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym, (tj. zawierza wszystkie niezbędne elementy oraz ich uzasadnienie) to organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalenia parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną. Także w opinii organów uzgadniających (regionalnego dyrektora oraz inspektora sanitarnego) raport jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję.
Kolegium podziela pogląd, iż skala planowanego przedsięwzięcia jest duża i jej realizacja będzie wiązała się z utrudnieniami w ruchu, hałasem itp. Rolą jednak decyzji jest zbadanie możliwości realizacji tej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska z ochroną przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tej inwestycji. Dodatkowo na inwestora został nałożony obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu ochronę terenów przed hałasem.
Organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie zmierzające do wydania tej decyzji było prowadzone z zachowaniem procedury administracyjnej, strony były zawiadamiane o kolejnych etapach postępowania tak, jak wymaga tego art. 33 omawianej ustawy, a także uwzględniono przepisy dotyczące gromadzenia dowodów - art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak organ pierwszej instancji, jak i organy współdziałające rzetelnie oceniły przedłożony raport oddziaływania. Następnie zaś, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając wynik uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa.
Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w powyższym przepisie, a zawarte w niej rozstrzygnięcie stanowi logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów. Podkreślił, że postępowanie zmierzające do wydania tej decyzji prowadzone było z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, a sama decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Uprawnienia osób trzecich do ingerencji w sferę praw i obowiązków określonych w tej decyzji wyznaczają przepisy omawianej ustawy, które zdaniem Kolegium nie zostały naruszone. Kolegium podniosło, że udział społeczeństwa w tym postępowaniu w rozumieniu art. 79 ustawy należy odróżnić od udziału strony w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotą postępowania z udziałem społeczeństwa w procedurze oceny oddziaływania na środowisko jest możliwość składania, w wyznaczonym terminie 21 dni uwag i zastrzeżeń do wniosku o wydanie decyzji w sprawie danego przedsięwzięcia oraz raportu oddziaływania na środowisko, a rolą organu prowadzącego jest prawidłowe ich rozpatrzenie, co w niniejszej sprawie uczyniono.
Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowanych ma charakter decyzji związanej. Po spełnieniu przez wnioskodawcę enumeratywnie wymienionych w przepisie prawa materialnego przesłanek organ jest zobligowany do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę. Nie wystąpił przy tym żaden z przypadków, który mógłby stanowić o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, a sam sprzeciw mieszkańców nie może takiej przesłanki stanowić.
Nadto Kolegium podniosło, że zakres praw i obowiązków, konkretyzowanych w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie obejmuje kwestii, jakie skarżący uczynili zarzutami odwołania. W przedmiotowym postępowaniu odwołanie nie może być oparte na ogólnym stwierdzeniu, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyło Towarzystwo "A." z siedzibą w O. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, w szczególności::
1/ - przepisów postępowania, tj. m.in art. 7 i następnych w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji było prowadzone z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, a nadto organy orzekające rzetelnie oceniły dowód postępowania jakim jest raport oraz, że zawarte w decyzji rozstrzygnięcie stanowi logiczną konsekwencję ustalonego stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów, 2/ - art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji zasadnie zawęził krąg osób, które zostały uznane za strony tylko do osób, których nieruchomości zlokalizowane są w pasie 100m od terenu inwestycji, 3/ - art. 7, art. 75, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez akceptację stanowiska organu pierwszej instancji, który nie przeprowadził niezbędnych czynności w celu ustalenia, czy osobom posiadającym nieruchomości zlokalizowane na terenie zabudowy mieszkaniowej (ulice: [...], [...], [...], [...]) przysługiwał przymiot stron postępowania i oparcie się wyłącznie na oświadczeniach i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę bez dokonania właściwej analizy zgromadzonych dowodów, uwag i zastrzeżeń oraz pominięcie szeregu informacji wskazujących, że obok terenu inwestycji objętej zaskarżoną decyzją realizowane będą inne inwestycje w trzech kolejnych halach, a nadto od strony południowej realizowana będzie kolejna inwestycja (hala) - organ obowiązany był uwzględnić te okoliczności przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko i ustaleniu zasięgu oddziaływania inwestycji zarówno w toku budowy, jak i w toku eksploatacji przedsięwzięcia, 4/ - art. 75 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez akceptację dla zaniechania w toku postępowania przez organ pierwszej instancji czynności dowodowych mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na tereny pod zabudową mieszkaniową położone w bliskiej odległości od terenu inwestycji, 5/ - art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt 3b, pkt 5, pkt 6, pkt 6a, pkt 7, pkt 9, pkt 11a i innych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że leżący u podstaw wydania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedstawiony raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko spełnia wymogi określone w art. 66 i art. 67 cytowanej ustawy, wyczerpująco zdefiniowano w nim zagadnienia problemowe, oraz że oceniając raport pod względem poprawności formalnej, logiki wywodów, sporządzenia go przez osobę uprawnioną, a także pod względem jego zawartości i odniesienia się do poszczególnych kwestii, nie można odmówić raportowi przymiotu wiarygodności, ani zakwestionować jego znaczenia dowodowego, mimo tego, że w ocenie skarżącego raport nie został sporządzony rzetelnie,.
6/ - art. 82 ust. 1 lit.b i lit.c oraz ust. 3 omawianej ustawy poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi wynikające z tych przepisów, mimo tego, że organ pierwszej instancji nie określił w decyzji istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, mających na celu organicznie uciążliwości przedsięwzięcia dla trenów sąsiednich, uwzględniających skalę i zakres przedsięwzięcia oraz zakres technologii, a nadto nie określił w decyzji wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy uwzględniających skalę i zakres przedsięwzięcia oraz rodzaj technologii, a załączona charakterystyka przedsięwzięcia pomija istotne cechy przedsięwzięcia oraz rodzaj technologii, 7/ - art. 76 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez pominięcie w postępowaniu odwoławczym, że w zaskarżonej decyzji środowiskowej nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej po upływie roku od dnia oddania, jednak bez określenia w sposób właściwy terminu wykonania tego obowiązku, 8/ - art. 141 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez akceptację stanowiska organu pierwszej instancji, który nie zakwalifikował przedsięwzięcia jako podlegającego pod standardy emisyjne, określone w rozrządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów oraz zaniżenie w decyzji środowiskowej emisji technologicznych, komunikacyjnych i z energetycznego spalania paliw oraz pominięcie emisji wprowadzanych do powietrza wentylacją mechaniczną hali, 9/ art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez pominięcie, że w raporcie oddziaływania na środowisko nie wykazano, że proponowana technologia spełniać będzie wymagania określone w ustawie Prawo ochrony środowiska, a nadto, że w raporcie brak analizy uciążliwości odporowej w związku z dużą emisją żywic stosowanych do impregnacji i nakładania spoiwa, pominięto również, że raport nie przedstawia racjonalnego wariantu alternatywnego, 10/ - art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku...poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu.
W uzasadnieniu skarżące Towarzystwo podkreśliło, że w zaskarżonej decyzji całkowicie skrótowo przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego pierwszej instancji, pomijając wiele istotnych czynności, w tym związanych z udziałem społeczeństwa. Dalej podniesiono, że organ odwoławczy dokonał pobieżnej oceny decyzji organu pierwszej instancji, w tym stanu faktycznego opisanego w jej uzasadnieniu i nie uwzględnił wielu dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym opinii, uwag, zastrzeżeń i wniosków składanych przez mieszkańców C., Towarzystwo oraz sporządzonej opinii. Nie wziął pod uwagę faktu, że hala i inne obiekty wchodzące w skład przedsięwzięcia obejmującego budowę hali produkcyjno-magazynowej z pozostałymi obiektami wraz z infrastrukturą na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu i związanych z tym podzespołów dla pojazdów elektrycznych jest już w toku realizacji na podstawie pozwolenia na budowę oraz wydanej decyzji z dnia [...] r. o środowiskowych dla przedsięwzięcia "Budowa zespołu hal produkcyjno-usługowo-magazynowych wraz z zapleczami socjalno-biurowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą"
W ocenie skarżącego Towarzystwa zawężenie kręgu stron tego postępowania tylko do tych osób, których nieruchomości zlokalizowane są w pasie 100m od terenu inwestycji nie zostało poparte niezbędnymi ustaleniami.
Odnosząc się do naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, skarżące Towarzystwo podkreśliło, że w jego ocenie raport oraz jego uzupełnienia nie zostały przygotowane rzetelnie, zawierają niekompletne informacje o planowanym przedsięwzięciu oraz błędy w określeniu emisji, a nadto zaniżają oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Pominięto zdaniem skarżącego, że na obszarze ok. 30ha powstaną 4 hale, drogi, przebudowy, skrzyżowania. Podkreślono, że raport nie przedstawia racjonalnego wariantu alternatywnego w odniesieniu do planowanej działalności polegającej na produkcji silników elektrycznych i generatorów prądu, a opisane w raporcie warianty mają charakter pozorowany i nie analizują tego proponowanego.
Skarżący podkreślił, że organy nie uwzględniły kumulowanego oddziaływania na środowisko w toku eksploatacji projektowanej inwestycji oraz innych 4 hal produkcyjno-usługowo-magazynowych, co do których wydano już pozwolenie na budowę oraz zaniżono wielkość emisji technologicznych, komunikacyjnych i z energetycznego spalania paliw.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Odnosząc się do argumentu zawężenia stron postępowania, podkreślił, że w świetle przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska status stron w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej wyznacza oprócz art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Z przepisów tych wynika, że zakres stron w tym postępowaniu wyznacza położenie nieruchomości danej osoby, względem nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie. Decyduje interes prawny strony, który winien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuacje prawną wnoszącego dany wniosek, żądnie czy skargę. Z akt sprawy, w szczególności mapy ewidencyjnej z zaznaczonym zakresem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wynika, że organ dokonał prawidłowej kwalifikacji storn postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2021 r. stanowisko w sprawie zajął także, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, inwestor - tj. "D." sp. z o.o. sp. (dawnej "B." sp. z o.o.) z siedzibą w K. wnosząc o oddalenie skargi. Podkreślił, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione przez skarżącego są niezasadne i stanowią jedynie emanacje ogólnego niezadowolenia mieszkańców, że dochodzi do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.
Następnie szczegółowo odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów stwierdził, że są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, pozostając jedynie polemiką ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 tej ustawy tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Burmistrza C. określająca środowiskowe uwarunkowania inwestycji pod nazwą: "Budowa hali produkcyjno- magazynowej z pozostałymi obiektami i infrastrukturą techniczną na potrzeby działalności polegającej na montażu silników elektrycznych oraz generatorów prądu i związanych z tym podzespołów dla pojazdów elektrycznych - wskazanych działkach w C." oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej.
Wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia reguluje ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 247, zwanej dalej ustawą). W świetle ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla przedsięwzięć mogących, jak niniejsze, potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w sprawie niniejszej kwalifikacja przedsięwzięcia nie stanowiła przedmiotu sporu - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 17, pkt 52b, pkt 56b, pkt 60 i pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przez ocenę oddziaływania na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
W myśl art. 62 ust. 1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania na środowisko, przed wydaniem decyzji właściwy organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do jej wydania, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Z mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony.
Analiza przepisów ustawy dowodzi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia.
Nadto należy zaakcentować, iż z ustawy wynika także precyzyjnie określony katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z ustawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia można odmówić jedynie w razie wystąpienia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy); odmowy uzgodnienia warunków realizacji przez organ uzgadniający (art. 77 ust. 1 ustawy), co wynika z wiążącego charakteru uzgodnienia; braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy), gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy), jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy); jeżeli z przeprowadzonego postępowania wynikać będzie niemożliwe do zlikwidowania czy zminimalizowania do poziomu dopuszczalnych emisji, negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko
W analizowanej sprawie nie może budzić wątpliwości fakt, iż planowane przedsięwzięcie zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy C., obejmującej tereny położne pomiędzy ulicą [...], ulica [...] i [...]. Według zapisów tego planu teren planowanego przedsięwzięcia zlokalizowany jest na terenach produkcyjno- usługowych (2PU).
Prowadząc dalej postępowanie w sprawie złożonego wniosku organ pierwszej instancji wystąpił do organów współdziałających o zajęcie stanowiska w sprawie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. opinią z dnia [...] r., a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] r. stwierdzili konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z art. 66 cytowanej ustawy. W związku z powyższym organ pierwszej instancji– także po przeprowadzeniu konsultacji społecznych i z uwagi na charakter planowanej inwestycji - postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził za zasadne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Inwestor przedstawił wymagany raport w dniu [...] r., a wobec stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] r. raport ten został dodatkowo uzupełniony we wskazanych kwestiach (przedłożono wymagane uzupełnienie w dniu [...] r.). Skutkowało to uzgodnieniem realizacji planowanego przedsięwzięcia postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. oraz wydaniem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r., gdzie wskazano warunki realizacji inwestycji w zakresie ograniczenia emisji hałasu, zanieczyszczeń, odpadów i gospodarki wodno- ściekowej.
Tak więc w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy uzgodnienie dla przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska a także opinię w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych związanych z realizacją planowanej inwestycji, wyraził również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. Przy tym wymienione organy współdziałające, przy uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia i wskazaniu określonych warunków tej realizacji nie wskazały jakichkolwiek okoliczności, które stanowiłyby przesłankę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanej inwestycji, ani też nie zakwestionowały ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, jak również nie wskazały na przekroczenie dopuszczalnych norm w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu.
W toku prowadzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym zapewniano społeczeństwu prawo wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia, informując wszystkie zainteresowane strony i podmioty o stanie prowadzonego postępowania, jak również o zgromadzonych w sprawie materiałach, jak również o możliwości zapoznania się z nimi i zgłoszeniu uwag. Podnieść jednak w tym miejscu należy że sam sprzeciw mieszkańców gminy nie może absolutnie stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Zasadnie natomiast wzięto pod uwagę zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz w Raporcie uzupełniającym ustalenia dotyczące wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten chociaż ma charakter dokumentu prywatnego, to jednak ustawa nadaje mu szczególną moc dowodową. Wbrew stanowisku skarżącego Towarzystwa nie można podzielić twierdzenia, że raport oraz jego uzupełnienia nie zostały przygotowane rzetelnie oraz, że zawierają niekompletne informacje o planowanym przedsięwzięciu i błędy w określeniu emisji, a także zaniżają oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten przygotowany został bardzo starannie, przez zespół specjalistów z profesjonalnej pracowni kierowanej przez biegłą Ministerstwa Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzania skutków wpływu ustaleń planów zagospodarowania przestrzennego na środowisko – mgr J. K. Zawiera kompleksową i rzetelną ocenę przedsięwzięcia oraz analizę aspektów jego funkcjonowania z odniesieniem się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Jednocześnie wskazuje, jakie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach.
Treść raportu wyznaczają art. 66 i art. 67 ustawy. Dokonując zatem oceny przedłożonego w sprawie raportu należy stwierdzić, zawiera on wszystkie elementy, o których mowa w wymienionym powyżej art. 66 ustawy. Podkreślenia wymaga, że uwzględnia on stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE L z 2012 r., nr 26) wynika, że Raport wraz ze złożonymi przez inwestora uzupełnieniami jest jednym z najistotniejszych elementów warunkujących prawidłową ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Raport ten wraz ze złożonym przez inwestora uzupełnieniami zawiera opis, klasyfikację i skalę planowanego przedsięwzięcia, analizę wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia (k. 7 - 10.). Przedstawia warunki użytkowania terenu na etapie budowy i eksploatacji, przewidując rodzaje i ilości emisji, w tym odpadów (k. 21 – 36) Uwzględniono przy tym powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności w odniesieniu do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych do realizacji, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (k. 60- 61). Zawarto opis wariantów przedsięwzięcia tj. wariant zerowy, wariant preferowany i wariant alternatywny (k. 62 – 65) z określeniem i uzasadnieniem wyboru proponowanego przez inwestora wariantu realizacji przedsięwzięcia oraz zaprezentowano jego oddziaływanie na środowisko – w tym na klimat akustyczny, zdrowie i warunki życia ludzi, na środowisko przyrodnicze oraz dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy (k. 64- 71).
Dodatkowo w załączniku nr 1 przedstawiono dokładną analizę oddziaływania przedsięwzięcia na stan akustyczny (w etapie budowy i eksploatacji) z dokładnymi obliczeniami źródeł i rozprzestrzenia się hałasu, w załączniku nr 2 przedłożono analizę oddziaływania na stan sanitarny powietrza a w załączniku nr 3 – inwentaryzację przyrodniczą wraz z opisem pozostałych komponentów środowiska. W dołączonym uzupełnieniu Raportu przestawiono dane, które wskazywał w swoim piśmie z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska.
Autorzy przedłożonego raportu zawarli w tym dokumencie także szeroki opis zastosowanych metod prognozowania oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym także oddziaływania skumulowanego oraz opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację negatywnych oddziaływań na środowisko.
Podkreślić należy, że raportowi o oddziaływaniu na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Ja stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3179/17 podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić co do zasady, jedynie poprzesz przedstawienie równie kompleksowej analizy uwarunkowań przyrodniczych danej inwestycji (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Podnieść trzeba, że choć jest on dokumentem prywatnym - opracowanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, to inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony, mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę.
W niniejszym przypadku warunków kontrraportu nie spełnia jednak opinia przygotowana przez J. T., która nie jest tak kompleksowym opracowaniem jak złożony przez inwestora Raport i zawiera krytyczne uwagi tylko do wybranych elementów sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12).
Skoro w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, a przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
W rezultacie należy stwierdzić, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji prowadzone było z zachowaniem procedury administracyjnej, strony były zawiadamiane o kolejnych etapach postępowania tak, jak wymaga tego art. 33 omawianej ustawy, a także uwzględniono przepisy dotyczące gromadzenia dowodów - art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak organ pierwszej instancji, jak i organy współdziałające rzetelnie oceniły przedłożony raport oddziaływania.
Następnie zaś, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając wynik uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa.
Zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 82 omawianej ustawy. Zawarte w niej rozstrzygnięcie wynika z ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów, określa dokładnie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Uwzględnia zatem istotne w pkt 1 - warunki korzystania ze środowiska na etapie realizacji przedsięwzięcia (w fazie jego realizacji), a w pkt. 2 - na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. W punkcie III przedstawia szczegółowo wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić w projekcie budowlanym.
Dodatkowo nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko - (w pkt IV), przewidziała konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej - po upływie roku od dnia oddania przedsięwzięcia do realizacji (w pkt. VI). Przedmiotowa decyzja, wbrew zarzutom skargi, po bardzo dokładnej analizie warunków oddziaływania akustycznego i zanieczyszczenia pyłami, zawiera bardzo konkretne rozwiązania tych problemów. M.in. przewidziano obowiązek wykonania wału ziemnego na granicy terenu inwestycyjnego od strony zabudowy mieszkaniowej (o długości ok. 400m i wysokości 6m) dodatkowo obsadzonego zielenią niską i wysoką. Zdaniem organów nasadzona zieleń izolacyjna ma na celu zminimalizowanie oddziaływania akustycznego na sąsiadujące tereny, podlegające ochronie akustycznej. Przewidziano również ekrany akustyczne. Zresztą z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby miały zostać przekroczone dopuszczalne w tym zakresie normy.
Uwzględniono przy tym zarówno ruch i natężenie pojazdów, jak również oddziaływanie skumulowane wszystkich projektowanych hal czy stacjonarne źródła hałasu (typu wentylatory na dachu czy wyciągi). W zakresie zanieczyszczenia powietrza poprzez wprowadzanie do niego pyłów czy innych związków lotnych - nałożono na inwestora obowiązek zastosowania urządzeń oczyszczających o skuteczności oczyszczania powietrza powyżej 90%, a dla zabezpieczenia środowiska przewidziano, że eksploatowana instalacja winna posiadać pozwolenie na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza, określające standardy emisyjne, jakie winny być dotrzymane. Zasadnie przy tym podkreślono w toku postępowania, że w zasadzie każda inwestycja jest potencjalnym źródłem uciążliwości, emisji (gazów, pyłów, hałasu) do środowiska. Rolą decyzji środowiskowej jest natomiast określenie warunków realizacji danej inwestycji w taki sposób, aby była jak najmniej uciążliwa, a także by nie była źródłem ponadnormatywnej emisji tzn. aby emitowane substancje nie przekroczyły norm określonych w aktach wykonawczych ustawy Prawo ochrony środowiska.
Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać je za niezasadne.
Skład orzekający nie dopatrzył naruszenia przepisów postępowania, tj. m.in art. 7 i następnych w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na etapie postępowania przez organem pierwszej instancji inwestor przedłożył obszerną kartę informacyjną przedsięwzięcia, a także raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przygotowany przez zespół ekspertów, którzy szczegółowo opracowali analizę wpływu przedsięwzięcia w postaci budowy hali produkcyjnej na środowisko. Dokument był kompletny i przygotowany przez zespół specjalistów. Dodatkowo został uzupełniony złożonym przy piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. Raportem uzupełniającym.
Nie jest prawdą, że organy nie podjęły czynności w celu ustalenia kręgu stron tego postępowania. Organ pierwszej instancji ustalając strony tego postępowania, uwzględnił przepis art. 74 ust. 3a oraz art. 81 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można podzielić argumentacji skargi, że organ bazował tylko na oświadczeniach i dokumentacji wnioskodawcy, bez właściwej ich analizy. Jednak wszystkie przygotowane w sprawie dokumenty i analizy potwierdziły ograniczenia oddziaływania planowanej inwestycji do terenu 100m.
Zasadnie przy tym podkreślono, że należy odróżnić w tym postepowaniu udział w nim społeczeństwa na zasadach określonych w art. 79 ustawy od udziału strony w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym ostatnim przypadku interes prawny można wykazać tylko w przypadku tych osób, których posiadają tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości położnych w obszarze do 100m od terenu inwestycji, gdyż tylko w tym przypadku można mówić o ograniczeniach w zagospodarowaniu takich nieruchomości.
Nie można podzielić także zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z brakiem samodzielnego postępowania dowodowego i pominięciem przez organy szeregu informacji wskazujących na inne inwestycje w trzech kolejnych halach, gdyż tak w Raporcie oddziaływania, jak również Raporcie uzupełniającym uwzględniono te okoliczności i bardzo dokładnie w odniesiono się do oddziaływań skumulowanych, zarówno ujmując kolejne hale realizowane na podstawie wcześniej uzyskanej decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, jak również nakładanie się różnych źródeł tego oddziaływania, np. z ruchu pojazdów, urządzeń emitujących hałas typu: wentylatory dachowe, centrale wentylacyjne, agregaty chłodnicze, wprowadzenie do powietrza gazów i pyłów itp. Na podstawie wszystkich analiz i wyliczeń stwierdzono, że inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości (tak w zakresie stanu sanitarnego, jak i akustyki).
Wbrew zarzutowi skargi nie został naruszony przepis art. 66 ustawy. Przedłożony w sprawie Raport spełnia wszystkie wymagania określane w tym przepisie i zawiera wymagane informacje.
Przedstawia też opis wariantów przedsięwzięcia tj. wariant zerowy, wariant preferowany i wariant alternatywny (k. 62 – 65 Raportu), uzasadniając wybór proponowanego przez inwestora wariantu realizacji przedsięwzięcia z ukazaniem jego oddziaływania na środowisko – w tym na klimat akustyczny, zdrowie i warunki życia ludzi. W odniesieniu do zarzutu braku wariantu alternatywnego, wymóg ten został spełniony na dwa sposoby, tj. poprzez odesłanie do opisu przedsięwzięcia, na który inwestor uzyskał już decyzję środowiskową, (z [...] r.) oraz przez wskazanie, na czym mogłyby polegać modyfikacje planowanego przedsięwzięcia. Przy czym dokładnie wyjaśniono, dlaczego te modyfikacje są gorsze od proponowanego wariantu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1729/16 - stwierdził, że skoro uwarunkowania konkretnej inwestycji wykazują, iż wariant jej realizacji wskazany przez inwestora, a nadto będący wariantem racjonalnym, (tj. najkorzystniejszym dla środowiska) jest zarazem optymalnym i jedynym sposobem realizacji inwestycji, to brak jest podstaw aby poszukiwać, niejako "na siłę" wariantu alternatywnego".
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 lit.b i lit.c oraz ust. 3 omawianej ustawy poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi wynikające z tych przepisów. Wbrew twierdzeniem skarżącego Towarzystwa w decyzji określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i fazie eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. O fazie realizacji przedsięwzięcia stanowi cały obszerny punkt I decyzji, a na etapie eksploatacji - punkt II decyzji. Wskazano m.in na konieczność kierowania gazów odciąganych ze stanowisk zgrzewania elementów, prowadzenia grawerowania przy użyciu technologii wykorzystującej wiązkę lasera, stosowania urządzeń oczyszczających, ogrzewania hali przy wykorzystaniu gazu ziemnego itp.
Nie naruszono także art. 76 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Na inwestora nałożono bowiem obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej zgodnie z art. z art. 82 ust.1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W pkt VI decyzji wyraźnie określono, że jest ona wymagana po upływie roku od dnia oddania przedsięwzięcia do użytkowania oraz wskazano dokładnie jej zakres i wykonanie przez akredytowaną jednostkę badawczą. Określono zatem w ten sposób termin roczny.
Odnosząc się do zarzutu niezakwalifikowania przedsięwzięcia jako podlegającego pod standardy emisyjne w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów należy podnieść, iż kwestia standardów emisyjnych omówiona została w Raporcie w punkcie 6.3.4. załącznika nr 2. W pkt 6.3.3. przeanalizowano skład chemiczny substancji, które będą wykorzystywane w produkcji, analizując tym samym ilość potencjalnej wielkości tych substancji, które mogą przedostawać się do powietrza w ramach emisji technologicznej. Przedstawione wyliczenia, przy najgorszych założeniach, nie przewidują przekroczenia dostępnych progów. Zarzut przedstawiony w opinii J. T. o 100-krotnym zaniżeniu emisji nie znajduje potwierdzenia w dostępnej dokumentacji, a jej autor dokonał błędnej interpretacji Raportu.
Dokładnie stan ten wyjaśniono w Raporcie, który został zaakceptowany i przyjęty przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Nie są też zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 i art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska. W Raporcie dokładnie przeanalizowano planowane przedsięwzięcie pod kątem tych przepisów, stąd zarzut jest przynajmniej zupełnie niezrozumiały. Nie wskazano bowiem w żaden sposób czego w tym konkretnym przypadku Raportowi brakuje i jakie wymogi nie zostały spełnione.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie są uzasadnione powtarzane zarzuty nie uwzględnienia skumulowanego oddziaływania różnych przedsięwzięć realizowanych na przedmiotowym terenie. Raport szczegółowo przedstawił dane świadczące o tym, że planowana inwestycja w skumulowanym oddziaływaniu nie przekroczy żadnych dopuszczalnych norm.
Reasumując podnieść należy, że postępowanie zmierzające do wydania kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji przeprowadzone zostało z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, a sama decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.
Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie może abstrahować od wynikających z ustawy ram działania organu właściwego dla wydania decyzji. Należy też podnieść, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie, a takich przesłanek nie wykazano. Nadto należy podkreślić, iż decyzja ta nie narusza prawa własności, nie daje też inwestorowi żadnych praw do terenu potencjalnego zainwestowania, określa natomiast wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, aby minimalizować skutki negatywnego wpływu czynników szkodliwych – zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 1831/10.
Końcowo odnosząc się do charakteru rozstrzygnięcia organu odwoławczego podkreślić należy, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Reasumując Sąd stwierdza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja znajduje oparcie w obowiązującym prawie, zaś wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji i decyzji organu odwoławczego są w pełni logicznie i zrozumiale, odzwierciedlając zebrany w sprawie materiał dowodowy.
W zakresie wniosku strony skarżącej zawartego w piśmie z dnia 19 kwietnia 2021 r. o odroczenie terminu posiedzenia dla rozpatrzenia sprawy wyznaczonego na dzień 22 kwietnia 2021 r., skład orzekający uznał go za bezzasadny. Nie zaistniały bowiem przesłanki odroczenia rozprawy wskazane w art. 99, art. 109 czy art. 110 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nadto wskazać należy, że Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami.