Uzasadnienie
Burmistrz Miasta L. decyzją nr [...] z dnia [...] roku orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego w L. przy ul. A Z. G. po ustaleniu, że opuścił on wyżej wymieniony lokal dobrowolnie w [...] 2005 roku. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 roku (Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 z zm.).
W odwołaniu Z. Ga. podał, iż jest osobą chorą u której ustalono 70 % inwalidztwo, leczy się w Poradni [...]. Przyznał, że w [...] 2005 roku wyprowadził się z domu, którego właścicielem został jego brat S. G.. Zdaniem odwołującego się opuszczenie lokalu zostało wymuszone przez brata, który "używał w stosunku do niego niecenzuralnych słów". Podał także, że wystąpił do Burmistrza L. o przyznanie mieszkania i podkreślił, iż stały meldunek jest mu niezbędny celem kontynuowania leczenia.
Wojewoda [...] nie podzielił argumentów odwołującego się i decyzją z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach wskazał na przyznanie przez odwołującego się, że opuścił sporny lokal w [...] 2005 roku oraz na oględziny, które wykazały brak rzeczy osobistych Z. G.. Ponieważ od [...] 2005 roku strona nie podjęła żadnych przewidzianych prawem środków w celu powrotu do lokalu przy ul. A to w ocenie organu spełniona została przesłanka od której uzależnione jest wymeldowanie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przesłaną tą jest opuszczenie miejsca stałego pobytu i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania. Nadto organ wskazał na porządkowy charakter ewidencji ludności i brak powiązania meldunku na pobyt stały z uprawnieniami do lokalu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący dał wyraz swemu niezadowoleniu z podjętej decyzji, ponownie wskazał na swój stan zdrowia i związaną z tym potrzebą stałego zameldowania.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a tylko pod tym względem podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 z zm.). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, organ gminy na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję o wymeldowaniu osoby. która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z powyższego przepisu wynika, że przesłanką konieczną, a zarazem wystarczającą do wydania decyzji o wymeldowaniu jest ustalenie dobrowolnego opuszczenia lokalu i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się. Ustalenie, że osoba dobrowolnie opuściła miejsce pobytu stałego bez wymeldowania obliguje organ administracyjny do wydania decyzji przewidzianej art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzja ta ma charakter związany, organ nie jest więc uprawniony po stwierdzeniu spełnienia się omawianej przesłanki, odmówić wymeldowania kierując się innymi względami (zasady współżycia społecznego, stan zdrowia wymeldowanego).
W ocenie składu orzekającego organy administracyjne zgromadziły materiał dowodowy wystarczający, prawidłowo go oceniły i w konsekwencji zasadnie przyjęły, że skarżący dobrowolnie wyprowadził się ze spornego lokalu. Tak bowiem należy ocenić opuszczenie lokalu przez skarżącego i zabranie wszystkich swoich rzeczy w [...] 2005 roku oraz nie podjęcie od tej daty żadnych działań, ani osobistych ani prawnych, ukierunkowanych na powrót do lokalu.
Na koniec należy stwierdzić, że zameldowanie jest tylko potwierdzeniem pobytu w danym lokalu, nie rodzi do tego lokalu żadnych praw, a ewidencja ludności ma charakter porządkowy i winna odzwierciedlać faktyczny stan.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) skarga podlegała oddaleniu.